Jerzy Kornowicz, fot. Małgorzata Kosińska

Kompozytor, urodzony 12 sierpnia 1959 w Lublinie.

Studia kompozytorskie odbył pod kierunkiem Tadeusza Bairda i Mariana Borkowskiego w Akademii Muzycznej w Warszawie oraz u Louisa Andriessena w Konserwatorium Królewskim w Hadze. Był stypendystą rządu holenderskiego, Polskiej Fundacji Kultury oraz stypendystą British Council.

Pisze utwory na zamówienie festiwali, instytucji oraz znakomitych wykonawców z Polski i zza granicy, m.in. Radia BBC, Polskiego Radia, Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, chóru BBC Singers, Festiwalu "Warszawska Jesień", orkiestry De Ereprijs, kwartetu Joachim, Filharmonii Praskiej i Miasta Wrocławia. W swoim repertuarze mają je m.in. Elżbieta Chojnacka (Nagroda Orfeusza na Warszawskiej Jesieni za "Kształty żywiołów"), Jerzy Maksymiuk, Krzysztof Bąkowski, Orkiestra Muzyki Nowej, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, orkiestry: Leopoldinum, Wratislavia, Polska Orkiestra Kameralna, Aukso, Weltblech, Melos Ethos Ensemble oraz chór Schola Cantorum Gedanensis. Prezentowane były na Warszawskiej Jesieni, Światowych Dniach Muzyki, Radiowym Festiwalu BBC, festiwalach w Middelburgu, Cheltelham, Paryżu, Lille, Bukareszcie, Mińsku, Kijowie, Odense, Nowym Jorku i Tokio.

Ukazały się na płytach wydanych przez BBC Music, Signum Classic, Acte Préalable i Polskie Centrum Informacji Muzycznej. W 2000 jego utwór "Figury w oplocie" uzyskał rekomendację na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO, zaś w 2008 kompozycja "Spiętrzenia" na orkiestrę (2007) znalazła się w grupie siedmiu nominacji do pierwszej edycji Nagrody Muzycznej Publicznych Mediów OPUS.

Jerzy Kornowicz jest założycielem grupy muzyki intuitywnej Kawalerowie błotni, skupiającej improwizujących kompozytorów oraz autorów muzyki alternatywnej i jazzowej, z którą występował na wielu festiwalach, wśród nich: "Chopin i Jego Europa", Musica Polonica Nova, "Warszawska Jesień", Audio Art w Krakowie, Audio Art w Warszawie i Warszawskie Spotkania Muzyczne.

Jerzy Kornowicz był w latach 1988-90 przewodniczącym Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich, zaś w latach 1989-92 i 2002-2007 - członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Współorganizował II i III Gdańskie Spotkania Młodych Kompozytorów "Droga" w 1989 i 1991, współinicjował lubelskie "Akordy", koncerty "Generacje" w Polskim Radiu, był kuratorem artystycznym festiwalu Audio Art w Warszawie i Przestrzenie dźwięku w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie oraz projektodawcą "Akademii dźwięku" - serii koncertów edukacyjnych z nową muzyką, prezentowanych w warszawskich szkołach. Brał udział w powołaniu Europejskiego Forum Kompozytorów w Wiedniu, a także Europejskiego Porozumienia Kompozytorów i Autorów w Brukseli. Był jurorem w międzynarodowych i ogólnopolskich konkursach kompozytorskich, wśród nich im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach i im. Karola Szymanowskiego w Warszawie. Wykładał na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, jak również gościnnie na innych uczelniach polskich i zagranicznych. Od 1994 prowadzi autorski program edukacji muzycznej w szkołach Stowarzyszenia Kultury i Edukacji w Warszawie.

W latach 2004-2006 był wiceprzewodniczącym Rady Organizacji Pozarządowych Ministra Kultury. Od 2003 pełni funkcję prezesa Związku Kompozytorów Polskich.

W 2005 otrzymał Odznaczenie Gloria Artis - Zasłużony Kulturze, w 2008 - Nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS za zasługi w dziedzinie promocji muzyki polskiej.

Urodzony w 1959 roku Jerzy Kornowicz należy do pokolenia, które znacznie śmielej, niż poprzednie, poczyna sobie z muzyczną tradycją, albo nawet znów się od niej odwraca. Wcześniejsza generacja w reakcji na awangardę lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych odwołała się do tradycji w sposób pozwalający mówić o stylistyce postmodernistycznej. W takim kontekście Kornowicza można by określić - przynajmniej w odniesieniu do niektórych jego utworów, takich jak "Warkocz Bereniki" na fortepian, "Figury w oplocie" na zespół kameralny czy "Kształty żywiołów" na klawesyn i taśmę - mianem postpostmodernisty. W tej muzyce nie ma neoromantycznych emocji, neoklasycznych zwrotów kadencyjnych czy neobarokowych formuł rytmicznych, jest swobodna gra wyobraźni i dźwięków. Ale Kornowicz nie podchodzi do materiału muzycznego z awangardowym puryzmem. Traktuje go swobodnie, mieszając różne style, estetyki i źródła dźwięku, w czym zbliża się do postawy postmodernistycznej.

"Postmodernistyczna" jest również otwartość Kornowicza w kompozytorskim działaniu. Uprawia różne gatunki muzyczne, nie ograniczając się do muzyki określanej jako "poważna". Pisze muzykę teatralną i filmową, piosenki oraz ilustracje do radiowych audycji litearcko-muzycznych. Jego utwory były wykonywane na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Gali Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Włącza się w nurt teatru eksperymentalnego i animacji komputerowej, jak choćby utworem "Renesis" na dźwięki natury oraz cienie i witraże elektrostatyczne Laboratorium Zjawisk Tadeusza Wierzbickiego. Wreszcie zajmuje się pedagogiką muzyczną i działalnością organizacyjną. Współtworzył Gdańskie Spotkania Młodych Kompozytorów "Droga", Laboratoria Współczesnej Muzyki Kameralnaej w Starej Wsi, Międzynarodowe Wakacyjne Kursy dla Mlodych Kompozytorów Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, koncerty Koła Młodych ZKP, uczestniczył w pracach Komisji Koncertowej Związku Kompozytorów Polskich i programował koncerty Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

Ważniejsze kompozycje:

• "Interakcje" na sześciu perkusistów (1982)
• "Transmission" na fortepian solo (1983)
• "Pisane w Polsce" na taśmę (1984)
• "Harmonikos" na orkiestrę (1984)
• "Tybet I" na taśmę (1985)
• "Totale" na orkiestrę (1985)
• "Off Reduction" na skrzypce solo (1986)
• "Tukuang - Płaskowyż Feniksów" na marimbafon 5-ciooktawowy (1987)
• "Fractus" na kontrabas solo (1988)
• "Runda" dla 3 perkusistów-aktorów (1988)
• "Relacja" na flet altowy i pogłos elektroniczny (1990)
• "Warkocz Bereniki" na fortepian solo (1990)
• "Mała Pavana" na skrzypce i fortepian (1993)
• "Tchnienie i pył" na orkiestrę kameralną (1993)
• "Pavanette" na skrzypce i fortepian (1993)
• "Puzzler" na orkiestrę kameralną (1995)
• "Nieustanne rzeczy wirowanie" na skrzypce solo (1996)
• "Turlajśpiewka" na kwartet saksofonowy (1997)
• "Figury w oplocie" na orkiestrę (1998-99)
• "Metanoja" na klawesyn i taśmę (1998)
• "Cztery poematy do tekstów Czesława Miłosza" na głos i fortepian (1999)
• "Kształty żywiołów" na klawesyn i taśmę (2000)
• "Oczekiwanie" na chór mieszany (2000)
• "Spiętrzenia" na kwintet fortepianowy (2001)
• "Renesis" na dźwięki natury (2001)
• "Zaklęcia" na chór mieszany (2001)
• "Lśnienie" na skrzypce i fortepian (2001)
• "Wstęga purpury (W szponach walca)" na fortepian (2002)
• "Cztery strumienie" na smyczki (2003)
• "Zorze I - 'Praskie'" na orkiestrę symfoniczną (2004)
• "Zorze II - Ereprijs" na orkiestrę kameralną (2004-2005)
• "Zorze III - Weltblech" na zespół instrumentów dętych blaszanych i perkusję (2005)
• "Zorze IV - 'Melos Ethos'"  dla 15 wykonawców (2006)
• "Sceny z bezkresu" na zespół instrumentalny, zespół wokalny i live electronics (2006)
• "Spiętrzenia" na orkiestrę (2007)

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, październik 2002; aktualizacja: styczeń 2009.