Kompozytor i pedagog, urodzony 12 maja 1936 w Łodzi.

Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi: teorię muzyki (dyplom w 1959), dyrygenturę (dyplom w 1961) oraz kompozycję pod kierunkiem Tomasz Kiesewettera (dyplom w 1966). W latach 1969-70 odbył studia uzupełniające u Nadii Boulanger w Paryżu.

W latach 1959-60 pracował w Państwowym Liceum Muzycznym w Łodzi. W 1960 rozpoczął działalność pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. W 1979 uzyskał tytuł docenta, w 1987 profesora nadzwyczajnego, zaś w 1992 profesora zwyczajnego. W latach 1980-98 pełnił funkcję kierownika Katedry Kompozycji, Teorii Muzyki i Rytmiki, a od 2000 jest kierownikiem Katedry Teorii Muzyki. Jednocześnie - w latach 1990-96 - był dziekanem Wydziału Kompozycji, Teorii, Wychowania Muzycznego i Rytmiki łódzkiej uczelni. W latach 1989-91 sprawował funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich.

Utwory Jerzego Bauera były wykonywane na wielu koncertach i festiwalach, m.in. na "Warszawskiej Jesieni" i Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej "Musica Polonica Nova" we Wrocławiu.

Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień na konkursach kompozytorskich: w 1970 otrzymał III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim w Gdańsku za Trio stroikowe nr 1 na obój, klarnet i fagot (1964), w 1971 - wyróżnienie na Konkursie Kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach za Aetatis Mediae Sculpturae na chór mieszany, chór chłopięcy i wielką orkiestrę symfoniczną (1970-71), w 1973 - wyróżnienie na Konkursie Kompozytorskim im. Karola Szymanowskiego w Katowicach za Pulsacje symfoniczne na wielką orkiestrę symfoniczną, dwie gitary elektryczne i organy (1973), w 1984 - II nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Białymstoku za Jubilate e la danza polacca na orkiestrę symfoniczną (1984), w tym samym roku - III nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Łodzi za Trzy ballady na gitarę (1983), w 1985 - I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Kamieniu Pomorskim za Accende lumen sensibus na organy (1985), w 1988 - brązowy medal podczas XXXI Concours International de Guitare zorganizowanego przez Radio France w Paryżu za Les couleurs et les rythmes en mouvement na gitarę (1989), zaś w 1991 - I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie im. Wawrzyńca Żuławskiego w Warszawie za Malowanki wiejskie na sopran (mezzosopran) i fortepian (1991).

Jerzy Bauer w 1980 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 2005 – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 2006 – Srebrnym Medalem "Zasłużony kulturze Gloria Artis".

"W początkowej fazie twórczości Bauera dostrzegamy próby poszukiwań nowych rozwiązań sonorystycznych zawsze jednak podporządkowane nadrzędnej idei, jaką było dążenie do pogłębienia strony wyrazowej kompozycji. W recenzjach czytamy o 'olbrzymim ładunku energetycznym', 'dramatycznych spięciach' (Trzy koncepcje), 'drapieżnej sile' (Trzy eseje), 'żarliwości i pasji tej muzyki' (Inwokacja na skrzypce i fortepian). Eksperymentowanie z nowymi technikami gry było jednak krótkim i niewiele znaczącym epizodem w twórczości Bauera, a od negacji zdecydowanie bliższe było mu rozwijanie zdobyczy twórców epok minionych. Wyrósł bowiem, jak sam przyznawał 'w zachwycie nad wielką muzyką europejską, nad tradycją' i to ona właśnie ukształtowała jego estetyczną wrażliwość. Fascynacja muzyką przede wszystkim Bartóka, Ravela i Strawińskiego, a także kontakt z wybitną osobowością Nadii Boulanger sprawiły, że bliższa mu stała się formalna przejrzystość i kolorystyczne wyrafinowanie kompozytorów francuskich aniżeli twórczość przedstawicieli szkoły wiedeńskiej.

Kwestionując nowatorstwo jako nadrzędną kategorię wartościowania kompozycji muzycznej odnajdywał jej sens w ciągłości, kontynuacji doświadczeń wybitnych kompozytorów epok minionych, nie traktując jednak ich twórczości jako źródła cytatów, wzorców do naśladowania, lecz impulsów dla tworzenia nowych, bardzo osobistych wypowiedzi. Spośród wielu tropów dostrzegamy w twórczości Bauera nawiązanie do klimatu muzyki Ravela - w drugiej, śpiewnej części (Koncertu na wiolonczelę i orkiestrę, która jest rodzajem hołdu złożonego temu kompozytorowi; rolę tę pełni również przeznaczony na klawesyn i gitarę utwór A jednak habanera). Reminiscenze na organy zawierają wyraźne aluzje messiaenowskie obejmujące rytmikę, motywikę ('ptasie' motywy w zakończeniu), dyspozycję materiału dźwiękowego (eksponowanie trytonu), a także rejestrację i specyficzny koloryt dzieła. Divertimento na instrumenty perkusyjne i dwa fortepiany - muzyka barwna i żywiołowa budzi wyraźne skojarzenia z Sonatą na dwa fortepiany i perkusję Bartoka. W twórczości Bauera pojawiają się również wyraźne skłonności archaizacyjne (w Trzech staropolskich pieśniach pasyjnych, Trzech trenach, czy Rzeźbach średniowiecza), zawsze jednak nawiązanie do określonego modelu historycznego wzbogacone jest ekspresją wynikającą z operowania środkami współczesnymi.

Kompozycje Bauera cechuje niezwykła pieczołowitość w konstruowaniu form - obce było mu jakiekolwiek jej niedookreślenie. Znajdował oparcie w tradycyjnych schematach formalnych i chociaż posługiwał się nimi w sposób dość swobodny zawsze jednak dbał o to, by forma dzieła pozostała czytelna dla słuchacza.

Na oblicze wyrazowe jego kompozycji duży wpływ ma dyspozycja materiału dźwiękowego - dla uzyskania określonego brzmieniowego klimatu stosuje różne sposoby ich selekcjonowania, a tworzone struktury koncentrowane są zazwyczaj wokół kilku punktów centralnych.

W nurcie solowym i kameralnym ilościowo wyróżniają się kompozycje na gitarę i z udziałem tego instrumentu, z których wiele uzyskało nagrody. Z myślą o swym synu - wybitnym wiolonczeliście, stworzył w 1982 Sonatę w jednej części na wiolonczelę i fortepian, a dwa lata później, we współpracy z nim - jemu dedykowany Koncert na wiolonczelę i orkiestrę.

Pośród kompozycji wokalno-instrumentalnych na uwagę zasługuje Missa Pagana, której podporządkowana tekstowi warstwa muzyczna stanowi oryginalną syntezę środków o genezie liturgicznej z pogańskim, żywiołowym zachwytem nad pięknem świata oraz głęboką refleksją nad jego problemami." (Ewa Kowalska-Zając, Kompozytorzy polscy 1918-2000 pod red. Marka Podhajskiego)

Ważniejsze kompozycje:

• Sonatina na fortepian (1962)
• Dytyramb na cześć Pokoju na chór dziecięcy lub żeński i fortepian (1963)
• Trzy pieśni na sopran i fortepian (1963)
• Humoreska na cztery puzony (1963)
• Trio stroikowe nr 1 na obój, klarnet i fagot (1964)
• Rondo kwartowe na klarnet i fortepian (1964)
• Suita na orkiestrę smyczkową (1964)
• Divertimento [wersja I] na instrumenty perkusyjne i dwa fortepiany (1965)
• Divertimento [wersja II] na fortepian na 4 ręce (1965)
• Suita-groteska na małą orkiestrę symfoniczną (1965)
• Uwertura w węgierskim stylu na wielką orkiestrę symfoniczną (1965)
• Na Zachód, na Południe, na Północ na chór dziecięcy i instrumenty perkusyjne (1965)
• Trio stroikowe "Metamorfozy" na obój, klarnet i fagot (1966)
• Czerwone i czarne na fortepian i orkiestrę (1967)
• Toccatina na klarnet i fortepian (1967)
• Trzy koncepcje na wielką orkiestrę symfoniczną (1968)
• Ekspresje morskie na fortepian (1968)
• Pieśń o Żołnierzach z Westerplatte na chór mieszany (1968)
• Suita na fortepian (1969)
• Mikstury na zespół kameralny (1969)
• Suita dziecięca na dwa flety (1969)
• Introdukcja i trzy modlitwy o pokój na orkiestrę smyczkową (1970)
• Aetatis Mediae Sculpturae na chór mieszany, chór chłopięcy i wielką orkiestrę symfoniczną (1970-71)
• Tworzenie świata na zespół perkusyjny (1971)
• Pieśń o nocy czerwcowej na baryton i fortepian (1971)
• Trzy treny na baryton i fortepian (1972)
• Trzy eseje na skrzypce i fortepian (1972)
• Da suonare na klarnet i fortepian (1972)
• Trzy re-konstrukcje na fortepian (1972)
• Pomnik krzyczący, kantata na chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1972)
• Toccatina polska na fortepian (1973)
• Reminiscenze na organy (1973)
• Pulsacje symfoniczne na wielką orkiestrę symfoniczną, dwie gitary elektryczne i organy (1973)
• Invocazioni na skrzypce i fortepian (1974)
• Contemplazione in do na fortepian (1974)
• Nike warszawska na wielką orkiestrę symfoniczną (1974)
• Musica in do na kameralny zespół smyczkowy (1975)
• Trzy melodie kurpiowskie na wiolonczelę i fortepian (1975)
• Ballada o cudzie [wersja I] na głos i fortepian (1975)
• Ballada o cudzie [wersja II] na głos i gitarę (1975)
• Preludia i taniec polski na skrzypce i fortepian (1976)
• Misteria eleuzyjskie na flet i fortepian (1976)
• Sonosfery na fortepian i orkiestrę (1976)
• Dwa świątki ludowe na obój i gitarę (1977)
• Mozaika diatoniczna na trąbkę i fortepian (1977)
• Pentatonium na organy (1977)
• Racconto di una chitarra na gitarę (1977)
• Trzy pieśni na mezzosopran i fortepian (1977)
• Pensiero per la chiusura na gitarę (1978)
• Preludio, e Passacaglia ballante na dwie gitary (1978)
• Wariacje oberkowe na wiolonczelę i orkiestrę (1978)
• W siedmiu dźwiękach w hołdzie W. Landowskiej na klawesyn (1979)
• Fantazja chorałowa na temat chorału protestanckiego "Ein feste Burg ist unser Gott" na organy (1980)
• Concertino na skrzypce i orkiestrę (1980)
• Trzy małe passacaglie na obój i fortepian (1980)
• Trzy pieśni na baryton i fortepian (1980)
• Trzy fragmenty zimowe na skrzypce i fortepian (1981)
• Taniec polski 80 na wielką orkiestrę symfoniczną (1981)
• Cztery improwizacje na gitarę (1981)
• Trzy staropolskie pieśni pasyjne na organy (1981)
• Narodziny małej passacaglii na orkiestrę kameralną (1982)
• Sonata w jednej części na wiolonczelę i fortepian (1982)
• Muzyka w dwóch częściach na obój, klarnet i fagot (1982)
• Wiersze o Karolu Szymanowskim na chór dziecięcy i zespół smyczkowy (orkiestrę kameralną) (1982)
• Przysłowia z Fenis na chór mieszany (1982)
• Na śmierć znajomej sosny na 3-głosowy chór dziecięcy (1983)
• Passacaglia na fortepian (1983)
• Trzy ballady na gitarę (1983)
• Leśny koncert, widowisko muzyczno-estradowe na orkiestrę symfoniczną, 2 skrzypiec, chór dziecięcy, balet i narratora (1983)
• Monologi dialogujące na gitarę i flet (1984)
• Wycinanka góralska na 2 wiolonczele (1984)
• Jubilate e la danza polacca na orkiestrę symfoniczną (1984)
• Barwy przestrzeni na flet, wiolonczelę i fortepian (1985)
• Tarantella na waltornię i fortepian (1985)
• Concerto per violoncello e orchestra (1985)
• Accende lumen sensibus na organy (1985)
• Kołysanka na fortepian (1985)
• Zdarzenie na perkusję (1986)
• Musica per quattro flauti (1986)
• Les images du mouvement na klawesyn i gitarę (1986)
• Un désire na chór a cappella (1986)
• 3 Primitivi per violoncello e pianoforte (1987)
• Jasne świergotania na flet i orkiestrę (1987)
• Pocztówka z gór na dwa fortepiany (1988)
• Play for moods na kwartet smyczkowy (1988)
• Missa Pagana na baryton solo, chór mieszany, 3 flety, gitarę i fortepian (1988)
• Libera me Domine [wersja I] na sekstet smyczkowy i organy (1989)
• Libera me Domine [wersja II] na organy (1989)
• Ritornello e choro na skrzypce i orkiestrę (1989)
• Les couleurs et les rythmes en mouvement na gitarę (1989)
• A jednak habanera ... (w 115 rocznicę urodzin M. Ravela) na klawesyn i gitarę (1990)
• Play serious to make fun na flet, gitarę i akordeon (1991)
• Malowanki wiejskie na sopran (mezzosopran) i fortepian (1991)
• Trio nr 1 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę (1992)
• Wariacje w poszukiwaniu tematu na wiolonczelę (1992)
• Improwizacja jubileuszowa Aretuzy na gitarę (1993)
• Epitafium pamięci Witolda Lutosławskiego na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1994)
• Uwertura złocista na septet waltorniowy (1994)
• Trio nr 2 "La serieta e leggerezza" na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1995)
• Variations by means of bachcabachab na gitarę (1995)
• Trio "Musikalische Stimmung und Scherz" na flet altowy i gitarę (1996)
• Duo concertante na duet gitarowy i orkiestrę symfoniczną (1997)
• Zaśpiew z gór na wiolonczelę i fortepian (1998)
• Rozmyślania eschatologiczne (pamięci Bernarda Pietrzaka) na organy (1998)
• Zbiór miniatur fortepianowych z elementami improwizacji dla dzieci (1998)
• BACHCAB na organy (1999)
• 4 Momenty muzyczne na gitarę (1999)
• Rezonanse i rytmy na obój i fortepian (1999)
• Mowo ojczysta na 4-głosowy chór dziecięcy (1999)
• Fanfary, dzwony i dzwonki na fortepian i orkiestrę symfoniczną (2000)
• Moment muzyczny na skrzypce i fortepian (2000)
• Dlaczego ogródek nie śpiewa? na mezzosopran i fortepian (2000)
• Cykl pieśni do tekstów Wisławy Szymborskiej na mezzosopran i fortepian (2001)
• Stylizacje na dwa akordeony (2002)
• Dualistyl na obój i fortepian (2003)
• Kaprys węgierski na fagot i fortepian (2005)

Autor: Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, wrzesień 2003, aktualizacja: wrzesień 2008.