Muzyka
Bogusław Madey
Muzyka
Dyrygent, kompozytor, pianista i pedagog. Urodzony 31 maja 1932 w Sosnowcu, zmarł 9 sierpnia 2004 w Warszawie.
W latach 1950-58 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu: kompozycję pod kierunkiem Stefana Bolesława Poradowskiego, grę na fortepianie w klasie Wacława Lewandowskiego oraz dyrygenturę - u Stanisława Wisłockiego i Bohdana Wodiczki, uzyskując trzy dyplomy z odznaczeniem. Studia uzupełniał w Guildhall School of Music and Drama w Londynie (1959-60): w zakresie dyrygentury symfonicznej (Norman Del Mar) i operowej (Warwick Braithwaite), kompozycji oraz perkusji. W latach 1958-59 był asystentem dyrygenta w Filharmonii w Poznaniu, w latach 1960-72 - dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie, a od 1960 do 1966 prowadził także Harcerską Orkiestrę Symfoniczną, z którą występował m.in. na Festiwalach Moniuszkowskich w Kudowie i na koncertach w byłej NRD. W latach 1972-77 był kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem Teatru Wielkiego w Łodzi, a od 1981 do 1983 - kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem Państwowej Opery i Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. Współpracował również z Deutsche Oper am Rhein w Düsseldorfie (1973-76) oraz z Badische Staatsoper w Karlsruhe (1983-87).
Bogusław Madey jako dyrygent miał szeroki repertuar symfoniczny (ponad 300 kompozycji), operowy i baletowy (ponad 80 dzieł). Dokonał wielu nagrań z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie i Krakowie. Występował w wielu krajach europejskich, m.in. w Bułgarii, Czechosłowacji, we Francji, w Grecji, Jugosławii, Luksemburgu, NRD (z Orkiestrą Gewandhaus), Wielkiej Brytanii (na Festiwalu w Edynburgu) i ZSRR (Moskwa, Leningrad i Kijów z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia) oraz w Egipcie, Korei Południowej, Stanach Zjednoczonych i na Kubie (gdzie w 1971 wystawił Halkę Stanisława Moniuszki).
Równolegle z pracą dyrygenta artysta prowadził działalność pedagogiczną. W latach 1958-59 był wykładowcą gry na fortepianie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Od 1960 prowadził klasę dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (od 1989 jako profesor zwyczajny). Równocześnie, w latach 1975-78, był Dziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, zaś w latach 1978-81 pełnił funkcję rektora warszawskiej uczelni. W latach 1978-82 był także Prezydentem Association Européenne des Conservatoires, Académies de Musique et Musikhochschulen. W 1995 i od 1997 do 1998, jako Visiting Professor, wykładał dyrygenturę w Keimyung University w Taegu w Korei Południowej. Od 1997 był Kierownikiem Katedry Dyrygentury Akademii Muzycznej w Warszawie. Do jego uczniów należeli m.in.: Jerzy Maksymiuk, Wojciech Rajski, Marcin Nałęcz-Niesiołowski.
W 1979 Bogusław Madey został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, zaś w 1982 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I stopnia.
Ważniejsze kompozycje:
W latach 1950-58 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu: kompozycję pod kierunkiem Stefana Bolesława Poradowskiego, grę na fortepianie w klasie Wacława Lewandowskiego oraz dyrygenturę - u Stanisława Wisłockiego i Bohdana Wodiczki, uzyskując trzy dyplomy z odznaczeniem. Studia uzupełniał w Guildhall School of Music and Drama w Londynie (1959-60): w zakresie dyrygentury symfonicznej (Norman Del Mar) i operowej (Warwick Braithwaite), kompozycji oraz perkusji. W latach 1958-59 był asystentem dyrygenta w Filharmonii w Poznaniu, w latach 1960-72 - dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie, a od 1960 do 1966 prowadził także Harcerską Orkiestrę Symfoniczną, z którą występował m.in. na Festiwalach Moniuszkowskich w Kudowie i na koncertach w byłej NRD. W latach 1972-77 był kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem Teatru Wielkiego w Łodzi, a od 1981 do 1983 - kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem Państwowej Opery i Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. Współpracował również z Deutsche Oper am Rhein w Düsseldorfie (1973-76) oraz z Badische Staatsoper w Karlsruhe (1983-87).
Bogusław Madey jako dyrygent miał szeroki repertuar symfoniczny (ponad 300 kompozycji), operowy i baletowy (ponad 80 dzieł). Dokonał wielu nagrań z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie i Krakowie. Występował w wielu krajach europejskich, m.in. w Bułgarii, Czechosłowacji, we Francji, w Grecji, Jugosławii, Luksemburgu, NRD (z Orkiestrą Gewandhaus), Wielkiej Brytanii (na Festiwalu w Edynburgu) i ZSRR (Moskwa, Leningrad i Kijów z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia) oraz w Egipcie, Korei Południowej, Stanach Zjednoczonych i na Kubie (gdzie w 1971 wystawił Halkę Stanisława Moniuszki).
Równolegle z pracą dyrygenta artysta prowadził działalność pedagogiczną. W latach 1958-59 był wykładowcą gry na fortepianie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Od 1960 prowadził klasę dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (od 1989 jako profesor zwyczajny). Równocześnie, w latach 1975-78, był Dziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, zaś w latach 1978-81 pełnił funkcję rektora warszawskiej uczelni. W latach 1978-82 był także Prezydentem Association Européenne des Conservatoires, Académies de Musique et Musikhochschulen. W 1995 i od 1997 do 1998, jako Visiting Professor, wykładał dyrygenturę w Keimyung University w Taegu w Korei Południowej. Od 1997 był Kierownikiem Katedry Dyrygentury Akademii Muzycznej w Warszawie. Do jego uczniów należeli m.in.: Jerzy Maksymiuk, Wojciech Rajski, Marcin Nałęcz-Niesiołowski.
W 1979 Bogusław Madey został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, zaś w 1982 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I stopnia.
Ważniejsze kompozycje:
- Cztery pieśni na głos i fortepian do słów Zofii Mrozowickiej (1950)
- Preludium na smyczki (1951)
- Suita na orkiestrę symfoniczną (1951)
- Allegro sonatowe na fortepian (1951)
- Wariacje na fortepian (1951)
- Romans na głos z fortepianem (1952)
- Impresje taneczne (na tematy wiwatów wielkopolskich) na małą orkiestrę symfoniczną (1952)
- Uwertura dramatyczna na wielką orkiestrę symfoniczną (1952)
- Sonatina per pianoforte (1952)
- Valse en rondeau, scena baletowa na orkiestrę symfoniczną (1953)
- Pięć preludiów na fortepian (1953-55)
- Scherzo fantastico na wielką orkiestrę symfoniczną (1954)
- Koncert na fortepian i orkiestrę (1956-57)
- Adagio na kwartet smyczkowy (1956)
- Muzyka preparowana na skrzypce i fortepian (1958)
- Capriccio na skrzypce solo (1959)
- Concerto per Flauto e Orchestra (1960)
- Transfiguracje, koncert na głos i instrumenty (1965)
- Pieśń do Matki Boskiej Wędrującej na głos i organy do słów ks. Bolesława Zdunka (1981)
- Metamorfozy, wariacje na temat Paganiniego na fortepian i orkiestrę (1989)
- 10/16, etiuda na fortepian (1997)
Podobne
Muzyka FRYDERYK CHOPIN, PIEŚNI I PIOSNKI OP. 74
Fryderyk Chopin: Pieśni i piosnki op. 74. "Życzenie", "Wiosna", "Smutna rzeka", "Hulanka", "Gdzie...
Zobacz także
Teatr Och-Teatr w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2010 roku w dawnym kinie Ochota przy ulicy Grójeckiej w Warszawie.
Teatr Teatr Polonia w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2005 roku w dawnym kinie Polonia przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie.
Najczęściej czytane
- Muzyka
Fryderyk Chopin - Muzyka Stanisław Moniuszko
- Muzyka Polski jazz
- Muzyka Ignacy Jan Paderewski
- Muzyka Henryk Mikołaj Górecki