Muzyka
Aleksander Michałowski
Muzyka
Pianista, kameralista, kompozytor i pedagog. Urodzony 17 maja 1851 w Kamieńcu Podolskim, zmarł 17 października 1938 w Warszawie.
Naukę gry na fortepianie rozpoczął pod kierunkiem matki w wieku 6 lat. W latach 1867-69 studiował w Konserwatorium Lipskim grę na fortepianie pod kierunkiem Theodora Cocciusa i Ignaza Moschelesa oraz kompozycję u Karla Heinricha Reineckego.
W 1869 zadebiutował jako pianista, grając Koncert fortepianowy e-moll Fryderyka Chopina w sali Gewandhaus w Lipsku. Dysponował ogromnym repertuarem, zawierającym wszystkie preludia i fugi z Das Wohltemperierte Klavier Johanna Sebastiana Bacha (potrafił transponować je do dowolnych tonacji), wszystkie sonaty Ludwiga van Beethovena i wiele utworów m.in. Chopina, Moschelesa, Reineckego, Ferenca Liszta. Zawarł też bliską znajomość z Clarą Wieck-Schumann i grywał z nią na dwa fortepiany Andante z wariacjami Roberta Schumanna. W 1870 odbył pianistyczne studia uzupełniające pod kierunkiem Carla Tausiga w Berlinie. W 1871 spotykał się we Lwowie z Karolem Mikulim (uczniem Fryderyka Chopina) na konsultacjach artystycznych w zakresie interpretacji dzieł Chopina. W 1874 zamieszkał w Warszawie, gdzie 6 października 1875 wystąpił po raz pierwszy. Koncertował ponad 65 lat, niemal do końca życia - głównie w Polsce i co pewien czas wyjeżdżając do Niemiec, Austrii i Rosji (w Petersburgu występami w 1888 tak zachwycił Antona Rubinsteina, że kompozytor zaprosił go do Konserwatorium, by profesorom i studentom zademonstrował właściwą interpretację dzieł Chopina). Ponadto uprawiał kameralistykę, partnerując skrzypkowi Stanisławowi Barcewiczowi, a także grał w trio z Barcewiczem i wiolonczelistą Aleksandrem Wierzbiłłowiczem.
Aleksander Michałowski od 1874 do 1918 związany był z Instytutem Muzycznym w Warszawie - tu prowadził klasę fortepianu, od 1891 na stanowisku profesora. W 1918 uczył gry na fortepianie w szkole muzycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym (od 1919 Wyższa Szkoła Muzyczna im. Fryderyka Chopina). Wykształcił kilka pokoleń pianistów, którymi byli m.in.: Stefania Allinówna, Zofia Buckiewiczowa-Ciborowska, Edwarda Chojnacka, Wiktor Chrapowicki, Róża Etkin, Janina Familier-Hepner, Zofia Frankiewicz, Witold Friemann, Bolesław Kon, Wanda Landowska, Jerzy Lefeld, Mischa Levitzki, Stanisław Nawrocki, Stefania Niekrasz, Henryk Pachulski, Ludomir Różycki, Piotr Rytel, Henryk Schulz-Evler, Władimir Sofronicki, Władysław Szpilman, Józef Śmidowicz, Juliusz Wertheim, Juliusz Wolfsohn, Bolesław Woytowicz, Aleksandr Zakin, Jerzy Żurawlew.
W jego redakcji zostało opublikowanych dla celów koncertowych i pedagogicznych kilkadziesiąt utworów różnych kompozytorów, w tym etiudy Johanna Baptisty Cramera, Gradus ad Parnassum Muzio Clementiego oraz 4 tomy sonatin fortepianowych dla wydawnictwa Strobla. Opracował także ćwiczenia przygotowujące do wykonania wszystkich etiud Fryderyka Chopina.
Aleksander Michałowski otrzymał wiele odznaczeń, m.in. Order Polonia Restituta III klasy.
Ważniejsze kompozycje:
Naukę gry na fortepianie rozpoczął pod kierunkiem matki w wieku 6 lat. W latach 1867-69 studiował w Konserwatorium Lipskim grę na fortepianie pod kierunkiem Theodora Cocciusa i Ignaza Moschelesa oraz kompozycję u Karla Heinricha Reineckego.
W 1869 zadebiutował jako pianista, grając Koncert fortepianowy e-moll Fryderyka Chopina w sali Gewandhaus w Lipsku. Dysponował ogromnym repertuarem, zawierającym wszystkie preludia i fugi z Das Wohltemperierte Klavier Johanna Sebastiana Bacha (potrafił transponować je do dowolnych tonacji), wszystkie sonaty Ludwiga van Beethovena i wiele utworów m.in. Chopina, Moschelesa, Reineckego, Ferenca Liszta. Zawarł też bliską znajomość z Clarą Wieck-Schumann i grywał z nią na dwa fortepiany Andante z wariacjami Roberta Schumanna. W 1870 odbył pianistyczne studia uzupełniające pod kierunkiem Carla Tausiga w Berlinie. W 1871 spotykał się we Lwowie z Karolem Mikulim (uczniem Fryderyka Chopina) na konsultacjach artystycznych w zakresie interpretacji dzieł Chopina. W 1874 zamieszkał w Warszawie, gdzie 6 października 1875 wystąpił po raz pierwszy. Koncertował ponad 65 lat, niemal do końca życia - głównie w Polsce i co pewien czas wyjeżdżając do Niemiec, Austrii i Rosji (w Petersburgu występami w 1888 tak zachwycił Antona Rubinsteina, że kompozytor zaprosił go do Konserwatorium, by profesorom i studentom zademonstrował właściwą interpretację dzieł Chopina). Ponadto uprawiał kameralistykę, partnerując skrzypkowi Stanisławowi Barcewiczowi, a także grał w trio z Barcewiczem i wiolonczelistą Aleksandrem Wierzbiłłowiczem.
Aleksander Michałowski od 1874 do 1918 związany był z Instytutem Muzycznym w Warszawie - tu prowadził klasę fortepianu, od 1891 na stanowisku profesora. W 1918 uczył gry na fortepianie w szkole muzycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym (od 1919 Wyższa Szkoła Muzyczna im. Fryderyka Chopina). Wykształcił kilka pokoleń pianistów, którymi byli m.in.: Stefania Allinówna, Zofia Buckiewiczowa-Ciborowska, Edwarda Chojnacka, Wiktor Chrapowicki, Róża Etkin, Janina Familier-Hepner, Zofia Frankiewicz, Witold Friemann, Bolesław Kon, Wanda Landowska, Jerzy Lefeld, Mischa Levitzki, Stanisław Nawrocki, Stefania Niekrasz, Henryk Pachulski, Ludomir Różycki, Piotr Rytel, Henryk Schulz-Evler, Władimir Sofronicki, Władysław Szpilman, Józef Śmidowicz, Juliusz Wertheim, Juliusz Wolfsohn, Bolesław Woytowicz, Aleksandr Zakin, Jerzy Żurawlew.
W jego redakcji zostało opublikowanych dla celów koncertowych i pedagogicznych kilkadziesiąt utworów różnych kompozytorów, w tym etiudy Johanna Baptisty Cramera, Gradus ad Parnassum Muzio Clementiego oraz 4 tomy sonatin fortepianowych dla wydawnictwa Strobla. Opracował także ćwiczenia przygotowujące do wykonania wszystkich etiud Fryderyka Chopina.
Aleksander Michałowski otrzymał wiele odznaczeń, m.in. Order Polonia Restituta III klasy.
Ważniejsze kompozycje:
- Berceuse Des-dur op. 1 na fortepian
- Etude d'après l'Impromptu As-dur de F. Chopin op. 2 na fortepian
- Feuille d'album D-dur op. 3 na fortepian
- Gavotte g-moll op. 4 na fortepian
- Mazurek fis-moll op. 5 na fortepian
- Mazurek cis-moll op. 6 na fortepian
- Mazurek f-moll op. 7 na fortepian
- Menuet es-moll op. 8 na fortepian
- Prélude b-moll op. 9 na fortepian
- Romance C-dur op. 10 na fortepian
- Valse triste op. 11 na fortepian
- Mélodie E-dur op. 12 na fortepian
- Valse brillante As-dur op. 13 na fortepian
- Prélude a-moll op. 14 na fortepian
- Menuet G-dur op. 15 na fortepian
- Mazourka As-dur op. 16 na fortepian
- Mazurek cis-moll op. 17 na fortepian
- Mazurek F-dur op. 18 na fortepian
- Mazurek e-moll op. 19 na fortepian
- Gavotte b-moll op. 20 na fortepian
- Impromptu Des-dur op. 21 na fortepian
- Romance Des-dur op. 22 na fortepian
- Valse A-dur op. 23 na fortepian
- Rêverie A-dur op. 24 na fortepian
- Pensée fugitive a-moll op. 25 na fortepian
- Capriccietto (quasi polka) As-dur op. 26 na fortepian
- Berceuse As-dur op. 27 na fortepian
- Valse-impromptu G-dur op. 28 na fortepian
- Valse mélancolique b-moll op. 29 na fortepian
- Ballade op. 30 na fortepian
- Mazurek h-moll op. 31 na fortepian
- Cinq Préludes op. 33 na fortepian
- Quatre Valse op. 34 na fortepian
- Deux Bagatelles op. 35 na fortepian
- Polonez gis-moll op. 36 na fortepian
Podobne
Muzyka FRYDERYK CHOPIN, PIEŚNI I PIOSNKI OP. 74
Fryderyk Chopin: Pieśni i piosnki op. 74. "Życzenie", "Wiosna", "Smutna rzeka", "Hulanka", "Gdzie...
Zobacz także
Film "Przewodnik do Polaków"
Pięć filmów dokumentalnych o polskim rocku, modzie, zabawkach, himalaizmie i seksie w czasach PRL-u tworzy "Przewodnik do Polaków"...
Sztuki wizualne Maria Poprzęcka "55 skarbów Polski"
Znakomita znawczyni i popularyzatorka sztuki profesor Maria Poprzęcka wybrała 55 najcenniejszych obiektów artystycznych znajdujących się w polskich zbiorach.
Najczęściej czytane
- Muzyka
Fryderyk Chopin - Muzyka Stanisław Moniuszko
- Muzyka Polski jazz
- Muzyka Ignacy Jan Paderewski
- Muzyka Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina