Dramatopisarz, reżyser. Urodził się w 1968 roku.

Jest doktorem filologii polskiej, którą studiował na Uniwersytecie Wrocławskim i absolwentem Wydziału Reżyserii Dramatu warszawskiej Akademii Teatralnej. Był kierownikiem literackim w Teatrze im. Siemaszkowej w Rzeszowie (2003-2005) i konsultantem programowym w Teatrze im. Mickiewicza w Częstochowie (2004-2005). W latach 1997-2002 publikował swoje teksty na łamach "Teatru", "Dialogu", "Notatnika Teatralnego".

Karierę reżyserską rozpoczynał w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku. W 2000 roku przygotował tam Balladynę Juliusza Słowackiego i Zbrodnię i karę Fiodora Dostojewskiego. Wkrótce w Teatrze Polskim we Wrocławiu po raz pierwszy wyreżyserował własny tekst - poetycką Katarantkę (2001) - zapis bólu i cierpienia starszej, niewidomej kobiety, która żyje w samotności w otoczeniu bibelotów. W monologu, wspomnieniach i snach bohaterki odbijało się jej życie, u którego kresu, także ze swej winy, została sama. Kolejny dramat Mana to rzecz o niemożności porozumienia w związku. Historię pewnej miłości zainspirowała Łagodna Dostojewskiego. Man wystawił sztukę na scenie poznańskiego Teatru Polskiego (2001). Podobnie jak w przypadku Katarantki reżyser operował scenicznym minimalizmem, na pierwszym planie umieścił aktorów i tekst.

"Dobry spektakl" - notowała po premierze Ewa Obrębowska-Piasecka - "prosty, zwyczajny, uczciwy, ciekawy i mądry, bo zostawił nas z pytaniami, a nie gotowymi odpowiedziami, bo powodował, że się uśmiechaliśmy, zamyślaliśmy, wsłuchiwaliśmy." ("Gazeta Wyborcza-Poznań" 2001, nr 288)

W 2004 roku w Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka Man napisał dramat zatytułowany 111 - opowieść o, zdawałoby się, normalnej rodzinie, w której syn sięga po broń i zabija rodziców. Spektakl wyreżyserował Redbad Klynstra, przedstawienie weszło do repertuaru Teatru Narodowego. Ostatnio Tomasz Man pokazał własną interpretację sceniczną historii dzieciństwa i dojrzewania chłopca-zabójcy. 111 wystawił w toruńskim Teatrze im. Horzycy (2007).

"Man precyzyjnie pokazuje, że gotowość do zbrodni rodzi się w dzieciństwie. Ta decyzja dojrzewa w człowieku czasami z powodu pozornie błahego błędu rodzicielskiego" - notował Grzegorz Giedrys ("Gazeta Wyborcza-Toruń" 2007, nr 295).

Dla Teatru im. Modrzejewskiej w Legnicy wspólnie z Krzysztofem Bizio Man napisał tekst Deszcze (2005) - opowieść o pięciu rodzinach mieszkających w różnym czasie w jednej legnickiej kamiennicy. Spektakl wyreżyserowała Anna Wieczur-Bluszcz. Przedstawienie zamykało miejską trylogię, powstało po słynnej Balladzie o Zakaczawiu i Wschodach i zachodach miasta. Rok później monodramy Mana 3 x 2 wystawił w Starej ProchOFFni Piotr Łazarkiewicz.

Man w teatrze sięgał również po cudze teksty, był to przede wszystkim polski dramat współczesny. Kilkakrotnie wystawiał teksty Krzysztofa Bizio - Porozmawiajmy o życiu i śmierci (Teatr Współczesny w Szczecinie, 2001, Teatr Powszechny w Warszawie, 2004), Lament (Teatr Powszechny w Łodzi, 2003), Śmieci (Teatr Powszechny w Warszawie, 2005) i Gabloty (Teatr Narodowy, 2006). Reżyserował sztuki Michała Walczaka - Piaskownicę (Teatr im. Mickiewicza w Częstochowie, 2004) i Podróż do wnętrza pokoju (PWST we Wrocławiu, 2006), a także Dzień świra Marka Koterskiego (Teatr Miejski w Gdyni, 2006). Z zachodniej dramaturgii wybrał m.in. Prezydentki Wernera Schwaba (Teatr Krypta w Szczecinie, 2002), Kształt rzeczy Neila LaBute'a (Teatr im. Siemaszkowej w Rzeszowie, 2003) i Złodzieja Dario Fo (Teatr im. Kochanowskiego w Opolu, 2006). Natomiast w Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze realizował współcześnie potraktowaną klasykę Harpagona wg Skąpca Moliera (2005) i Króla leara Szekspira (2007). Jest również autorem adaptacji prozy Bohumila Hrabala. Spektakl Zbyt głośnej samotności powstał w 2003 roku w warszawskim Teatrze Studio.

Tomasz Man był założycielem wrocławskiego Teatru Pod Gryfami. W 2003 roku wystawił tu opracowany dramaturgicznie blog anonimowego internauty Żona mnie opierniczyła, Historię pewnej miłości i Oskara i Ruth Ingmara Villqista.

Nagrody:

• 2002 - Nagroda Ludowego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego za zbiorową kreację dla twórców spektaklu Porozmawiajmy o życiu i śmierci Krzysztofa Bizio z Teatru Współczesnego w Szczecinie na 37. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form "Kontrapunkt" w Szczecinie
  
  
• 2005 - nagroda za scenariusz oryginalny - za tekst słuchowiska Matka ilampart na 5. Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji "Dwa teatry" w Sopocie
  
  
• 2006 - zielonogórski Leon 2006 - nagroda dla najlepszego spektaklu sezonu - Harpagona na podstawie Skąpca Moliera z Lubuskiego Teatru im. Kruczkowskiego w Zielonej Górze.

Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, luty 2008