fot. Elżbieta Lempp

Maria Nurowska urodziła się w 1944 we wsi Okółek w Suwalskiem; ukończyła filologię polską i słowiańską na Uniwersytecie Warszawskim. Pisarka, debiutowała w 1974 r. na łamach miesięcznika "Literatura".

Książki Marii Nurowskiej bez wątpienia wiele zawdzięczają fascynującej biografii ich autorki, wnuczki arystokraty, właściciela pałacu w Homlu, córki legionisty i żołnierki AK, późniejszej żarliwej komunistki i niezwykłej kobiety. Jej bohaterkami są kobiety nieprzeciętne, namiętne, wielkie miłośnice, którym nie są w stanie dotrzymać kroku ich partnerzy, uwikłani w politykę, w ideę, złamani ciśnieniem historii.

Nurowska reprezentuje nurt tzw. prozy kobiecej. Jest w chwili obecnej jedną z najbardziej poczytnych autorek w Polsce. Autorka często sięga do konwencji melodramatu (np. powieści Hiszpańskie oczy, Listy miłości, Panny i wdowy), by zarysować portret psychologiczny postaci lub ukazać konflikt bohatera ze światem zewnętrznym. W tym drugim przypadku umieszcza akcję w określonej rzeczywistości historycznej (okres drugiej wojny światowej) lub we współczesności (np. powieści Po tamtej stronie śmierć, Kontredans, Postscriptum).

Jej pisarstwo bazuje przede wszystkim na poetyce romansu i powieści psychologicznej, lecz chętnie wplata również elementy powieści obyczajowej i społeczno-politycznej. Metoda pisarska Nurowskiej wykorzystuje ogromne obszary kiczu i emocji, które on prowokuje; zderza stereotyp z niepowtarzalnym, banalne z rzadkim, wywołuje łatwe wzruszenie i nieoczekiwanie głęboką refleksję; z dużą wprawą konstruuje postaci, lekko prowadzi opowieść, balansuje na granicy świadomie wybranej przesady i naiwności, dowodzi jak groteskowy może być los kobiety głęboko i uparcie zakochanej.

"Zawsze chcę sprzedać to, co przeżywam, na tym polega mój zawód. Myślę, że nie powinno to być zarzutem. Przecież literatura jest sprzedawaniem siebie, swojego doświadczenia." (Maria Nurowska)

Wybrana bibliografia:

• Nie strzelać do organisty, (Opowiadania), Warszawa, Czytelnik, 1975.
• Moje życie z Marlonem Brando, Warszawa: Czytelnik, 1976.
• Po tamtej stronie śmierć, Warszawa: Czytelnik, 1977.
• Reszta świata, Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1981.
• Kontredans, Warszawa: Czytelnik, 1983.
• Innego życia nie będzie, Warszawa: PIW, 1987.
• Postscriptum, Kraków: WL, 1989.
• Hiszpańskie oczy, Warszawa: "Alfa", 1990.
• Listy miłości, Warszawa: "Alfa", 1991.
• Panny i wdowy, (cz. 1: Zniewolenie, 1991; cz.2: Poker, 1991; Piołun, 1992; Czyściec, 1992) wszystkie części: Warszawa: NOWA.
• Gry małżeńskie, Warszawa: NOWA, 1994.
• Rosyjski kochanek, Warszawa: W.A.B., 1996.
• Wiek samotności, Wrocław: Siedmioróg, 1996.
• Tango dla trojga, Wrocław: Siedmioróg, 1997.
• Miłośnica, Londyn: Puls, 1998.
• Niemiecki taniec, Warszawa: W.A.B., 2000.

tłumaczenia:

• niemiecki: Jenseits ist der Tod (Po tamtej stronie śmierć), Reinbeck: Rowohlt, 1981, Das Mädchen im Elfenbeinturm (Reszta świata), Berlin: Verlag Neues Leben, 1985, Ein anderes Leben gibt es nicht (Innego życia nie będzie), Frankfurt a.M.: S. Fischer, 1994, Briefe der Liebe (Listy miłości), Frankfurt a.M.: S. Fischer, 1992, Ehespiele (Gry małżeńskie), Frankfurt a.M.: Fischer, 1995, Postscriptum für Anna und Myriam, Frankfurt a.M.: Fischer, 1991, Spanische Augen (Hiszpańskie oczy), Frankfurt a.: Fischer Taschenbuch, 1994, Der russische Geliebte (Rosyjski kochanek), Bern: Scherz Verlag, 1998.
  
• francuski: Post-scriptum pour Myriam et Anna, Paris: Deno'l, 1993.
  
  Opracowanie: redakcja