Justyna Bargielska, fot. Jerzy Furgał, www.poezja.exe.pl

Poetka, prozaiczka, mieszka w Warszawie. Urodziła się 7 lipca 1977 roku.

Nagrodzona w trzeciej edycji konkursu im. R.M. Rilkego (2001), laureatka Nagrody Literackiej Gdynia w roku 2010. Jej wiersze zamieszczono w antologiach: "p.h.p. wiersze" (Wydawnictwo Ruta, Wałbrzych 2002), "Solistki. Antologia poezji kobiet (1989-2009)" (Staromiejski Dom Kultury, Warszawa 2009) oraz "Poeci na nowy wiek" (Biuro Literackie, Wrocław 2010). W 2010 wydała tom prozy "Obsoletki" [laureatka Nagrody Literackiej Gdynia 2011], łączący opis życiowej traumy z humorem przypominającym Rolanda Topora.

"China Shipping" zwracało uwagę wysmakowaną szatą graficzną: tomik obfituje w rysunki i fotomontaże, a większość wierszy została zapisana czcionką przypominającą staranne, odręczne pismo dziecięce. Ze względu na tę stylizację Anna Kałuża ukuła określenie "antyelementarz", oddające zarówno świeżość i pierwotność widzenia rzeczywistości czy częste mówienie o imionach i nazywaniu, jak i paradoksalny charakter wypowiadanych nauk: "Zanim / się wysiądzie, wypada się upewnić, / że na zewnątrz jest jakiś świat". Niektóre wiersze charakteryzuje duch anarchicznej zabawy ("wszystko jest na swoim / miejscu, seter pod parasolem / a gekon w kokonie").

Uznanie krytyków przyniósł poetce następny, znacznie bardziej mroczny tomik "Dwa fiaty". Agnieszka Wolny-Hamkało pisała o nim:

"Napięcia w nowych wierszach Justyny Bargielskiej wynikają nie tylko z naruszonej, pękniętej składni, która burzy nasze przyzwyczajenia językowe. To także dysonans świata dziecięcej bajki, odmiennego (dziecięcego? surrealnego?) postrzegania rzeczywistości i ponurych obrazów - ołysiałego rżyska, kostropatej ręki, grobu - podszytych śmiercią."

Pojawiają się w tej poezji koncepty takie, jak martwe ciało przekazywane drogą lotniczą ("opóźnienie mogło być spowodowane pogodą / i żebym napisała w przyszłą środę / czy chcę reklamować, czy inne zwłoki w zamian"). Najczęściej jednak śmierć jest powiązana z cielesnością podmiotu lirycznego, bądź z dzieckiem. W tym drugim przypadku obrazowanie łączy dyskrecję i głębokie poczucie dramatu. Znakiem firmowym twórczości Bargielskiej jest również metafora w nieoczekiwany sposób używająca rzeczowników konkretnych: "Mieliśmy dzieci, ale to nie były dzieci, to były buty na dzień. / Nie zostawiam was, buty, tylko idę przodem" albo "czy ja go kocham, / czy też pozostajemy normalnie, zwyczajnie, / jak te anonimowe bułki w Panu Bogu na zawsze". Ten surrealizm, który nie ucieka od codzienności, stanowi rzadką wartość we współczesnej poezji, i można go śmiało na równych prawach przeciwstawić "odświętnemu" surrealizmowi Romana Honeta.

Autor: Paweł Kozioł, listopad 2010


Twórczość

Poezja:

• "Dating Sessions", Zielona Sowa, Kraków 2003.
• "China Shipping", kserokopia.art.pl, Kielce 2005.
• "Dwa fiaty", Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury, Poznań 2009.
• "Bach for my baby", Biuro Literackie, Wrocław 2012

Proza:

• "Obsoletki", Czarne, Wołowiec 2010.

Omówienia:

• Anna Kałuża, "China Girl", "Twórczość" 10/2006 ("China Shipping").
• Agnieszka Wolny-Hamkało, "Dwa fiaty", www.dwutygodnik.com.pl (odczyt z 26.10.2010, godz. 10:25).