Literatura
Dariusz Suska
Literatura 
Urodził się w 1968 w Złotoryi. Poeta, absolwent fizyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Wydał trzy tomy wierszy. Pracuje w redakcji "Gazety Wyborczej". Mieszka w Warszawie.
Pierwszy tom Suski zdradza młodzieńcze zafascynowanie poezją Zbigniewa Herberta - pod względem czysto formalnym, bo treściowo zwraca tu uwagę intensywna obecność problematyki metafizycznej i wręcz teologii (krytykowanej za "teoretyzację życia duchowego"), a przy tym zupełny brak humoru, polityki i zmysłowości. Fascynuje poetę zwłaszcza idea apokatastasis i kwestia zbawienia zwierząt, której poświęci liczne wiersze - również w następnych tomach, których zasadnicza odmienność wynika z wrażenia, jakie wywarła na ich autorze lektura dzieł Jarosława Marka Rymkiewicza oraz z dogłębnego przyswojenia jego refleksji na temat klasycyzmu. Suska zaczyna rymować, zrazu nieśmiało, potem już konsekwentnie. W miejsce odwołań do znanych filozofów pojawiają się refleksje organicznie wynikające z obserwacji świata, często zastępowane przez jego zobiektywizowany, nie stroniący od turpizmu opis. To połączenie fascynacji brzydotą i rozkładem, skłonności do metafizykowania oraz potrzeby formalnej doskonałości czyni Suskę spadkobiercą tradycji baudelaire'owskiej. Wraz ze zmianą sposobu pisania wkroczyła też do tej poezji prywatność, zwłaszcza wspomnienia z dzieciństwa i bardzo plastycznie odtwarzana Polska lat siedemdziesiątych - nie będąca tu obiektem nostalgii ani przedmiotem krytyki, lecz raczej tłem dla samokrytyki (Suska bowiem, podobnie jak św. Augustyn, czuje się ciągle winny wszelkiego zła, które kiedykolwiek wyrządził i któremu sprzyjał). Ostatni tom zdominowany jest przez obserwowaną z wielu punktów widzenia i w najróżniejszych przejawach śmierć - nadaje to książce mroczny i elegijny charakter, jakkolwiek jej wydźwięk uznać należy za chrześcijański i optymistyczny. Poezja Suski rozlubowana jest w paradoksach, stawianiu trudnych pytań i - co najciekawsze - próbach dawania na nie rozsądnych, wiążących odpowiedzi.
Źródło: www.polska2000.pl; Copyright: Stowarzyszenie Willa Decjusza, 2001
Nominowany do nagrody NIKE 2005 za książkę Cała w piachu.
Aktualizacja: 2005
Bibliografia:
fot. Elżbieta Lempp
Pierwszy tom Suski zdradza młodzieńcze zafascynowanie poezją Zbigniewa Herberta - pod względem czysto formalnym, bo treściowo zwraca tu uwagę intensywna obecność problematyki metafizycznej i wręcz teologii (krytykowanej za "teoretyzację życia duchowego"), a przy tym zupełny brak humoru, polityki i zmysłowości. Fascynuje poetę zwłaszcza idea apokatastasis i kwestia zbawienia zwierząt, której poświęci liczne wiersze - również w następnych tomach, których zasadnicza odmienność wynika z wrażenia, jakie wywarła na ich autorze lektura dzieł Jarosława Marka Rymkiewicza oraz z dogłębnego przyswojenia jego refleksji na temat klasycyzmu. Suska zaczyna rymować, zrazu nieśmiało, potem już konsekwentnie. W miejsce odwołań do znanych filozofów pojawiają się refleksje organicznie wynikające z obserwacji świata, często zastępowane przez jego zobiektywizowany, nie stroniący od turpizmu opis. To połączenie fascynacji brzydotą i rozkładem, skłonności do metafizykowania oraz potrzeby formalnej doskonałości czyni Suskę spadkobiercą tradycji baudelaire'owskiej. Wraz ze zmianą sposobu pisania wkroczyła też do tej poezji prywatność, zwłaszcza wspomnienia z dzieciństwa i bardzo plastycznie odtwarzana Polska lat siedemdziesiątych - nie będąca tu obiektem nostalgii ani przedmiotem krytyki, lecz raczej tłem dla samokrytyki (Suska bowiem, podobnie jak św. Augustyn, czuje się ciągle winny wszelkiego zła, które kiedykolwiek wyrządził i któremu sprzyjał). Ostatni tom zdominowany jest przez obserwowaną z wielu punktów widzenia i w najróżniejszych przejawach śmierć - nadaje to książce mroczny i elegijny charakter, jakkolwiek jej wydźwięk uznać należy za chrześcijański i optymistyczny. Poezja Suski rozlubowana jest w paradoksach, stawianiu trudnych pytań i - co najciekawsze - próbach dawania na nie rozsądnych, wiążących odpowiedzi.
Źródło: www.polska2000.pl; Copyright: Stowarzyszenie Willa Decjusza, 2001
Nominowany do nagrody NIKE 2005 za książkę Cała w piachu.
Aktualizacja: 2005
Bibliografia:
- Rzeczy, które były światem, Kraków, Zebra 1992
- DB 6160221, Kraków, Zebra 1998
- Wszyscy nasi drodzy zakopani, Warszawa-Wołowiec, Czarne; Lampa 2000
- Cała w piachu, Wołowiec: Czarne, 2004
- Czysta ziemia. 1998-2008, Wrocław: Biuro Literackie 2008
Podobne
Literatura Tadeusz Różewicz, "Matka odchodzi"
Książka Różewicza złożona jest z dokumentów rodzinnych, własnych wierszy poświęconych matce i szkicu...
Literatura Tadeusz Różewicz, "Nożyk profesora"
Na okładce książki Tadeusza Różewicza widnieje autentyczny obozowy nożyk przyjaciela poety, znanego...
Zobacz także
Teatr Och-Teatr w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2010 roku w dawnym kinie Ochota przy ulicy Grójeckiej w Warszawie.
Teatr Teatr Polonia w Warszawie
Prywatna scena założona przez Fundację Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Działa od 2005 roku w dawnym kinie Polonia przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie.
