Kostyń, to prowincjonalne, fikcyjne miasto, zbudowane przez Niemców na bagnach. Panuje tu wilgoć, chłód i wiatr wiejący od morza. Miasto, w którym wszystko to, co zostaje wyparte ze świadomości mieszkańców, wraca do nich pod postacią koszmaru.

Mateusz, muzyk jazzowy, wraca ze Stolicy po rozstaniu z dziewczyną; jego kariera załamała się, a on sam stopniowo traci kontakt z rzeczywistością. Konrad, idealny mąż i ojciec, któremu na pozór niczego w życiu nie brakuje, męczy się codzienną egzystencją, jego żonę Agatę niepokoją dziwaczne wizje. Darek wyprowadza się z domu i zatraca w przygodnych romansach - ucieka przed świadomością, że jego syn jest nieuleczalnie chory. Ksiądz Jan przeżywa kryzys powołania i nie potrafi dać pociechy swoim parafianom. Bohaterowie Daniela Odiji szukają ratunku w muzyce, miłości, seksie, wierze, ale nie mogą wyrwać się z zaklętego kręgu niemocy. W Kronice umarłych jawa przeplata się ze snem, rzeczywistość z urojeniem. Odija pokazuje w swojej powieści świat porwanych relacji międzyludzkich i braku porozumienia.

"Książka Odiji jest studium szaleństwa, próbą zrozumienia tych, którzy 'tkwią w podwójnym świecie'. Jednocześnie to historia apokaliptyczna, w której zwycięża chaos, a losy ludzkie toczą się w dół po równi pochyłej. Jednak opowieść ta nie prowadzi nas do żadnego wyraźnego rozwiązania. Nadmierne nagromadzenie okropności (psychiczne, fizyczne i jeszcze do tego szczuraki), nie pozwalają przyjrzeć się pojedynczemu szaleństwu. Najmocniej jednak razi styl narracji, w której roi się od kolokwializmów. To wszystko, zamiast zbliżać nas do dramatu bohaterów, oddala i drażni, bo język nie pasuje do opowiadanej historii" - pisze Justyna Sobolewska. ("Polityka", 18 marca 2010)

Dariusz Nowacki, również uważa, iż Kronika umarłych Daniela Odiji jest prozą na swój sposób naiwną, opartą na prostej składni i niezbyt porywająca. Natomiast zauważa, że tą pozycją:

"Po pierwsze, Odija poszerzył pole znaczeniowe słowa obłęd, wskazał na różne jego odmiany i źródła. Po wtóre, zręcznie pokazał, jak mogą powrócić wyparte, nieprzepracowane traumy - te czysto indywidualne (niespełniona miłość, odtrącone dziecko) i te zbiorowe (zbrodnie wojenne, gwałt zadany miastu i jego dawnym mieszkańcom). Nawet jeśli nie jest to psychologia wysokich lotów, nie godzi się jej lekceważyć." ("Gazeta Wyboracza", 24 stycznia 2010)

Źródło: www.wab.com.pl, materiały prasowe.

• Daniel Odija
  Kronika umarłych
  Wydawnictwo: W.A.B., Warszawa 2010
  123 x 195 mm, 344 ss., oprawa twarda
  ISBN: 978-83-7414-488-9
  www.wab.com.pl