Sześcioletni Tomek poznaje świat przemierzając park na hulajnodze. Zatrzymuje się, by wąchać kwiatki, gonić motyle, nakarmić wiewiórkę... Przede wszystkim jednak zatrzymuje się przy parkowych ławkach, na których odpoczywają starzy ludzie. Chłopiec wdaje się z nimi w rozmowy. Konfrontuje swoją wiedzę z ich doświadczeniami...

"'Wszystko może się przytrafić' Marcela Łozińskiego miałoby się ochotę opisać ujęcie po ujęciu. Każda sekwencja oświetla jakby na nowo jakąś ludzką prawdę, wywołując emocjonalny oddźwięk, w języku staroświeckim zwany drgnieniem serca. (...)

Park, w którym toczą się rozmowy, zatopiony w zieleni, cały w blaskach i cieniach jest jak tajemniczy ogród życia. Film zaczyna się obrazem pawia spacerującego po trawniku. Duże, szare ptaszysko rozwija nagle kolorowy wachlarz ogona. Chłopczyk patrzy oczarowany. Nie wie chyba jeszcze, że paw jest ptakiem złowróżebnym, lecz starzy ludzie na ławeczkach wiedzą na pewno... Każdy szczegół w tym filmie jest realistyczny, budując jednocześnie warstwę znaczeń. Np. hulajnoga, na której chłopiec jeździ w przerwach między rozmowami. Hulajnoga, a nie deskorolka; taka sama jaką mogą pamiętać z dzieciństwa rozmawiający z chłopcem starcy.

Nasz wiek, zapisany w życiorysach starych ludzi. Nasze biedy. Nasze egzystencjalne lęki, nie dające się ukryć przed spojrzeniem dziecka.(...)

Film Łozińskiego, niby-dokument, jest w istocie nasyconym poezją filmowym esejem o smutku przemijania i potędze życia. Lecz czymś jeszcze: uchwyconym przez kamerę obrazem rodzenia się w dziecku człowieka. W kontakcie z innymi, przez solidarność i współczucie, chłopiec buduje sam siebie. Starzec z tego filmu powiedziałby może: budzi się w nim dusza. I to jest w filmie Łozińskiego najbardziej niezwykłe." (Bożena Janicka "Kino" 1995)

"W dialogach staruszków z chłopcem dokonuje się bezustanna konfrontacja dziecięcej irracjonalnej wyobraźni ze zdroworozsądkowym punktem widzenia płynącym z dziesiątków lat osobistych doświadczeń, pozbywania się złudzeń. Jednocześnie w pozornej irracjonalności chłopca tkwi metoda - Tomek jest pozbawiony krępujących wyobraźnię ograniczeń porządkowania świata, jest jak Mały Książe, który zamiast kapelusza dostrzega połkniętego węża boa. I wnosi nadzieję, która choćby na moment udziela się starym ludziom - za tę chwilę ciepła rewanżują się chłopcu szczerą spowiedzią, która zmienia z kolei jego widzenie świata, sprawia, że niepostrzeżenie dorośleje. Wszystko to zaś w scenerii Ogrodu, z którego człowiek wyszedł, i do którego, jeśli się w to wierzy, wróci z powrotem." (Krzysztof Kornacki, "Kwartalnik Filmowy" jesień 1998)

• Wszystko może się przytrafić, Polska 1995. Scenariusz i realizacja Marcel Łoziński, zdjęcia Arthur Reinhart, konsultacja muzyczna Małgorzata Jaworska, dźwięk Halina Paszkowska, montaż Katarzyna Maciejko-Kowalczyk, produkcja Studio Filmowe "Kalejdoskop", Telewizja Polska. Kolor, 40'.

Nagrody:

• Grand Prix Złoty Smok i Nagroda FIPRESCI na MFFK Kraków '95
• Nagroda Jury Katolickiego i Nagroda FICC na MFFK Oberhausen '95
• Grand Prix i Nagroda Kodaka na Bałtyckim Festiwalu Filmowym i Telewizyjnym Gudhjem'95 (Bornholm)
• Paszport pisma "Polityka"
• Nagroda Specjalna Fundacji Kultury
• Nagroda Ministra Kultury i Sztuki Północnej Westfalii
• Golden Gate w kategorii filmów dokumentalnych na MFF San Francisco '96
• INPUT '96
• I Nagroda w kategorii filmu dokumentalnego na World Television Festival Tokio '97