Aktorka teatralna i filmowa. Urodziła się 20 lutego 1972 roku w Myszkowie.

W 1995 roku ukończyła wydział aktorski krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Jeszcze jako studentka zadebiutowała rolą Dziecka w Ich czworo Gabrieli Zapolskiej na scenie Starego Teatru. Za swoją pierwszą rolę w filmie - zakonnicę Annę w Pokuszeniu Barbary Sass (1995) - otrzymała najwyższą przyznawana w Polsce nagrodę - nagrodę za najlepszą rolę kobiecą na 20. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku. W latach 1995-2001 była aktorką Starego Teatru w Krakowie. W latach 2001-2007 występowała w warszawskim Teatrze Rozmaitości (od 2003 roku TR Warszawa). Obecnie jest w zespole Nowego Teatru w Warszawie, któremu szefuje Krzysztof Warlikowski.

Już na egzaminie wstępnym do szkoły teatralnej zrobiła wrażenie na wykładowcach. "Nie ma co jej egzaminować, to urodzona aktorka" - wyznała swe ówczesne myśli Marta Stebnicka, jedna z najbardziej doświadczonych nauczycielek zawodu. Od pierwszego zawodowego pojawienia się na scenie, od pierwszej roli - Albertynki w bardzo muzycznej inscenizacji Operetki Witolda Gombrowicza (1995) było wiadomo, że w polskim teatrze pojawiła się bardzo utalentowana aktorka, wyrazista osobowość z upodobaniem do podejmowania artystycznego ryzyka.

Pierwsze wyzwanie to była ordynarna Pam w Ocalonych Edwarda Bonda (1996) wyreżyserowanych przez Izraelczyka Gadi Rolla.

"Aktorzy znaleźli drogę do prawdy tych postaci, przyczyniając się pewnie najwięcej do sukcesu tego przedstawienia. Najbardziej podobała mi się Pam. Magdalena Cielecka (...) gra filmowo, czasami jakby na dużym zbliżeniu: przykłada wagę do minimalnych grymasów twarzy, kształtu coraz to inaczej ułożonych ust, błysku złych iskier w oczach. Aktorka potrafi nieoczekiwanie uczynić z siebie brzydką, banalną dziewczynę, wiecznie obrażoną i rozzłoszczoną. Reaguje krzykiem, histerią i irytacją w momentach, kiedy cos rozbija iluzje jej bohaterki. Jej Pam miota się jak ranne, skrzywdzone zwierzątko." (Łukasz Drewniak, "Piekło Edwarda Bonda - żadnego wybawienia nie będzie", "Teatr" nr 10/1996)

Potem przyszły ciekawe role telewizyjne: Judyta w Księdzu Marku Juliusza Słowackiego (1998), Krysia w Historii wg Witolda Gombrowicza (1999), Violetta w Gorącym Oddechu pustyni wg Gustawa Herlinga-Grudzińskiego (1999), anorektyczka Sandra w Sandrze K. wg opowiadania Manueli Gretkowskiej (2000) i Dama w Letnim dniu Sławomira Mrożka (2001).

Prawdziwe jednak sukcesy, także zagraniczne, przyniosły Cieleckiej role w teatralnych inscenizacjach Grzegorza Jarzyny. Tytułowa Iwona w dramacie Witolda Gombrowicza (1997), Candy w Niezidfentyfikowanych szczątkach ludzkich Breda Frasera (1998), Klara w Magnetyzmie serca wg Ślubów panieńskich Aleksandra Fredry (1999), Nastazja Filipowna w Księciu Myszkinie wg Idioty Fiodora Dostojewskiego (2000), Pia w Uroczystości Thomasa Vinterberga i Mogensa Rukova (2001). Każda z nich inna, odrębna, wyraźnie zarysowana zasługuje na oddzielny, bardzo szczegółowy opis. Każda jest perfekcyjna formalnie a zarazem tak nasycona emocjami, że aktorstwo Magdaleny Cieleckiej nie daje zamknąć się w kilku, nawet najbardziej oryginalnych epitetach.

"W kobietach Celeckiej jest upór - bycia piękną, inną i najpotężniejszy - upór niezależności. Cielecka wygląda jak aktorka Bergamana, ale gra nowocześnie, operuje ostrymi kontrastami skokami napięć i emocji. Po neurastycznych zgrzytach i trzaskach następują chwile wyciszenia. Jej bohaterki nie oddzielają się od widza murem, ale w reakcji obronnej atakują... (....) Gra dynamicznie, drażni i denerwuje swoja obecnością na scenie czy w filmowym kadrze, tak jak kiedyś robiła to Krystyna Janda. W przeciwieństwie do młodej Jandy Cielecka pamięta jednak o niebezpieczeństwie zaszufladkowania, dlatego co rusz ucieka od swego emploi, eksperymentuje z fizycznością." (Łukasz Drewniak, "Kobieta na skraju", "Przekrój" nr 37, 16 września 2001)

Niezwykle przejmującą rolę Magdalena Cielecka wykreowała w przedstawieniu 4.48 Psychosis Sarah Kane w reżyserii Grzegorza Jarzyny (koprodukcja warszawskiego Teatru Rozmaitości i Teatru Polskiego w Poznaniu, 2002). Doskonale pokazała studium autodestrukcji, powolnego zmierzania ku śmierci. Na deskach warszawskiego teatru Rozmaitości Cielecka kontynuuje także współpracę z Krzysztofem Warlikowskim, u którego w 1999 roku zagrała Ofelię w Szekspirowskim Hamlecie. W 2003 roku wcieliła się w postać Ariela - tragicznego buntownika z Burzy Szekspira. Natomiast w Dybuku Szymona Anskiego i Hanny Krall (2003) zagrała Leę oraz żonę Adama S., pokazując głęboki, duchowy wymiar miłości. W Teatrze Telewizji można ją było ostatnio oglądać jako, m.in.: Elmirę w sztuce Moliera Tartuffe czyli obłudnik w reżyserii Andrzeja Seweryna (2002) i Michelle w Komedii na dworcu Samuela Benchetrita w reżyserii Witolda Adamka (2004). Zagrała również w Piaskownicy Michała Walczaka w reżyserii Dariusza Gajewskiego (2005), świetnie sportretowała Stellę w Kolekcji Harolda Pintera, spektaklu telewizyjnym Marcina Wrony (2006).

Po sukcesie Pokuszenia długo czekała na następną, ciekawą rolę filmową. W Amoku Natalii Korynckiej-Gruz (1998) rozgrywającym się w nowopowstałym w Polsce środowisku maklerów giełdowych zagrała femme fatale, w kolejnym filmie Barbary Sass (Jak narkotyk, 1999) wcieliła się w postać śmiertelnie chorej, wrażliwej poetki, w romantycznej komedii Piotra Wereśniaka Zakochani (2000) była piękną i bardzo wyrachowaną modliszką żyjąca na koszt cudzych uczuć, w Egoistach Mariusza Trelińskiego (2000) zagrała ekscentryczną i histeryczną niedoszłą samobójczynię, a w Listach miłosnych Leszka Wosiewicza (2001) zagubioną emocjonalnie współczesną sobie rówieśniczkę (2001). W Trzecim Jana Hryniaka (2004), filmie o młodym małżeństwie próbującym odbudować związek, wcieliła się w postać Ewy, w roli jej męża Pawła wystąpił Jacek Poniedziałek. Inną trzydziestoletnią mężatkę, pozornie spełnioną kobietę, także Ewę, która pragnie uczuć i coraz bardziej przybliża się do zdrady zagrała w S@motności w sieci Witolda Adamka (2006). Można ją było również oglądać w rolach: Hanny von Bronheim w Chaosie Xawerego Żuławskiego (2005), Emilii w Po sezonie Janusza Majewskiego (2006), Hanny w Palimpseście Konrada Niewolskiego (2006) i Agnieszki, siostry porucznika Baszkowskiego w Katyniu Andrzeja Wajdy (2007).

Reżyserzy podkreślają jej "niezwykłą zdolność do transformacji", całkowite "zatopienie się w postaci", którą przychodzi jej grać, wielką pracowitość i otwartość.

"Zawsze zaskakiwała nas umiejętnością koncentracji - przyznaje Barbara Sass. - "Ale ona nie tylko szybko wchodzi w rolę. Ona wchodzi w jakąś prawdę o bohaterce. Potrafi powiedzieć najtrudniejszą kwestię, najbardziej nieprawdopodobny dialog, niezależnie od tego, czy gra księżniczkę, czy brzydkie kaczątko." ("Marie Claire" nr 8/1999)

Ostatnie role teatralne Magdaleny Cieleckiej to Natasza z Trzech sióstr Antoniego Czechowa w spektaklu Natashy Parry i Krystyny Jandy z warszawskiego Teatru Polonia (2006) oraz Emily i Anioł w znakomitym przedstawieniu Anioły w Ameryce Tony'ego Kushnera w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego (TR Warszawa, 2007).

W 2008 roku Magdalena Cielecka zdobyła nagrodę Herald Angel Award na Festiwalu w Edynburgu. Została uhonorowana za role w spektaklach 4.48 Psychosis i Dybuku.

Ważniejsze nagrody:

• 1995 - Nagroda indywidualna za najlepszą rolę kobiecą w filmie Pokuszenie na 20. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku;
• 1996 - Główna nagroda za najlepszą rolę żeńską w filmie Pokuszenie na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym "Gwiazdy Jutra" w Genewie;
• 1999 - Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza za rolę tytułową w Iwonie, Księżniczce Burgunda w Starym Teatrze w Krakowie, Candy w Niezidentyfikowanych szczątkach ludzkich w Teatrze Dramatycznym w Warszawie i Judytę w Księdzu Marku w Teatrze Telewizji;
• 2000 - Nagroda aktorska za rolę tytułową w Iwonie, Księżniczce Burgunda w Starym Teatrze w Krakowie na 25. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych w Opolu;
• 2002 - Statuetka Jańcia Wodnika za rolę Teresy Lenart w filmie Listy miłosne Sławomira Kryńskiego na 9. Prowincjonaliach w Słupcy;
• 2003 - Feliks Warszawski - nagroda za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą - za rolę Ariela w Burzy Williama Szekspira w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego w Teatrze Rozmaitości w Warszawie;
• 2007 - Nagroda za rolę kobiecą - za rolę Stelli w przedstawieniu Kolekcja Harolda Pintera w reżyserii Marcina Wrony na 7. Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej "Dwa Teatry" w Sopocie;
• 2008 - Herald Angel Award (Międzynarodowy Festiwal Teatralny w Edynburgu) za role: Ariela w Dybuku Szymona An-skiego i Hanny Krall w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego i główną postać w 4.48 Psychosis Sary Kane w reżyserii Grzegorza Jarzyny.

Opracowanie tekstu: 2002; uzupełnienia: wrzesień 2004; aktualizacja: grudzień 2008.