Film z realizowanego przez Telewizję Polską we współpracy ze Studiem im. Karola Irzykowskiego cyklu debiutów fabularnych młodych reżyserów "Pokolenie 2000". Wyreżyserowany przez Macieja Pieprzycę (ur. 1964, studium scenariuszowe łódzkiej szkoły filmowej - 1990, reżyseria na wydziale radia i telewizji Uniwersytetu Śląskiego - 1993) - reżysera telewizyjnego serialu "Samo życie", autora kilku filmów dokumentalnych, m.in. Jestem mordercą..., w którym sięgnął do tajemniczej historii "wampira z Katowic" być może niewinnie skazanego na karę śmierci przez PRL-owski sąd.

Debiut Pieprzycy przypomina tamten film. Tak jak tam, także w Infernie mamy do czynienia z głośnym, bulwersującym morderstwem, które zdarzyło się naprawdę. I tak jak w tamtym dokumencie Pieprzyca stara się ze śladów zbrodni odtworzyć drogę prowadzącą do niej. Jednak Inferno rządzi się prawami nie dokumentu a fabuły. A historia trzech maturzystek, z których dwie okazały się morderczyniami trzeciej, choć autor odtwarza w sposób niemal dokumentalny społeczne tło zbrodni, wykracza poza ramy dokumentu. Sceneria szkolnych ponurych korytarzy, klas, toalet, piwnic w dzień balu maturalnego, nerwowy rytm zdjęć i pulsowanie muzyki i świateł są metaforycznym przedstawieniem psychiki bohaterek. Zło, które wyzwala się podczas balu, jest także w nich. Nieprzypadkowo tytuł filmu nawiązuje do jednej z części Boskiej komedii Dantego. W jednej z początkowych scen filmu siostra prowadząca lekcję religii mówi za św. Augustynem, że piekło to nie płomienie, ale to miejsce, w którym człowiek znajduje się poza granicami rozsądku.

Precyzyjny scenariusz i montaż wzmacniają przesłanie filmu, zarazem czyniąc go zbyt dosłownym.

• Inferno, Polska 2002. Reżyseria: Maciej Pieprzyca. Scenariusz: Bartosz Kurowski, Maciej Pieprzyca. Zdjęcia: Marek Traskowski. W rolach głównych: Katarzyna Bujakiewicz, Barbara Kurzaj, Monika Kwiatkowska. Czas trwania: 66 min.

Nagrody:

• 2002 - Nagroda "Złoty Debiut" podczas Cierlickiego Lata Filmowego; 2003 - "Bronze Award" na festiwalu w Houston i Specjalne wyróżnienie jury na festiwalu filmów fabularnych, telewizyjnych i wideo w Avanca.

Autor: Ewa Nawój