Reżyser i scenarzysta filmów animowanych, scenograf. Urodził się w 1930 w Wilczogębach.

Studiował przez rok na ASP w Warszawie (1951-52). W 1958 ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1962 ukończył studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Był współzałożycielem warszawskiego Studenckiego Teatru Satyryków (STS) i autorem scenografii jego przedstawień. W latach 50. zrealizował kilkanaście filmów amatorskich na taśmie 16 mm, z których kilka uzyskało nagrody na konkursach filmowych, m.in. zrealizowane wspólnie z Andrzejem Błasińskim Spojrzenie. Jego filmem dyplomowym była etiuda filmowa Konflikty (1960). Od 1961 Szczechura realizował filmy w łódzkim Studiu Małych Form Filmowych Se-Ma-For. Od 1970 wykładowca warszawskiej ASP - prowadzi pracownię filmu animowanego przy wydziale grafiki. Wykładowca uczelni zagranicznych, m.in. Królewskiej Akademii Sztuki w Gandawie i Emily Carr College w Vancouver. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich, w latach 1970-73 w Zarządzie Głównym. Wiceprezes ASIFA (Międzynarodowego Stowarzyszenia Filmu Animowanego).

Daniel Szczechura jest laureatem wielu nagród za twórczość w dziedzinie filmu animowanego. Otrzymał m.in. medal Złotego Grona za całokształt twórczości na 4. Wystawie i Sympozjum Plastyki "Złote Grono" w Zielonej Górze (1969), Nagrodę im. Zenona Wasilewskiego (1975), Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt twórczości filmowej w dziedzinie animacji (1975), Nagrodę Specjalną ASIFA za nieoceniony wkład w sztukę i rozwój filmu animowanego (1990) i nagrodę Gemma, Włoskiego Stowarzyszenia Filmu Animowanego.

Debiutował pod znakiem Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka. Jak sam przyznał:

"Nie ma co ukrywać, że inspirującym przykładem były dla mnie filmy Borowczyka i Lenicy, które swoją techniką wycinanki, pozwalającą pozbyć się całego bagażu animatorów, fazistów, asystentów, zrewolucjonizowały film animowany. (...) Wprowadzenie wycinanki poszerzyło zakres tematyczny filmu." (cyt. w: M. Giżycki, "Nie tylko Disney - Rzecz o filmie animowanym", Warszawa 2000)

Podczas gdy klasyczny film animowany nie umiał wyjść poza sytuację, że "kotek goni myszkę", wycinanka pozwalała na poruszenie dużo poważniejszych problemów. W rozmowie z redakcją "Kwartalnika Filmowego" Szczechura mówił:

"Ich pierwsze filmy animowane wywarły na mnie duże wrażenie, gdyż były robione bardzo serio." ("Kwartalnik Filmowy", 19-20/1997)

Jak powiedział w innym tekście w tym samym numerze pisma Szczechura, dzięki Lenicy i Borowczykowi i zastosowaniu przez nich techniki wycinanki "film animowany zmądrzał".

Jego debiutancki film Konflikty (1960), zrealizowany dość przypadkowo podczas praktyk w szkole filmowej, gdzie Szczechura kształcił się na operatora filmowego, nie był jednak przypadkowy w warstwie techniki. Łączył wycinankę ze scenami aktorskimi, dając dodatkowe możliwości gry z materią filmową. Jednym z elementów tej gry było wykorzystywanie - w scenach udających melodramat ze starego kina - aktorów, podczas gdy publiczność kinowa była przedstawiona techniką wycinankową. Tak, jakby oglądany przez widownię film był prawdziwszy niż życie. Co trafnie odczytywano, jako aluzję do rzeczywistości lat 60., czasów cenzury politycznej w Polsce, gdy władza decydowała, co pokazać publiczności, choć najczęściej rozmijało się to z jej gustami i pragnieniami. Film wyrastał także z doświadczeń Szczechury w Studenckim Teatrze Satyryków i jego kontaktów z cenzorami.

Z doświadczeń satyrycznych wyrastały także następne filmy Szczechury, debiut profesjonalny, czyli Maszyna (1961), zrealizowana rok później Litera i przede wszystkim najgłośniejszy film tego okresu, jak też niewątpliwie najlepszy z filmów Szczechury o charakterze satyrycznym, Fotel (1963). W pierwszym naśmiewał się z peerelowskiej gigantomanii, pokazując budowę ogromnej i skomplikowanej machiny, przeznaczonej do... ostrzenia ołówków. W Literze kierował uwagę na ideologię, która, enigmatyczna jak litera "N" z jego filmu, porywa tłumy, by okazać się tylko kpiną, żartem, dowcipem. Najmocniejszą drwiną z systemu panującego w ówczesnej Polsce był jednak Fotel. Rozprawka na temat sposobów zdobywania władzy, w której ludzie filmowani z lotu ptaka już prawie nie przypominają ludzi, raczej pionki na szachownicy.

Fotel, Maszyna czy Litera to filmy, które sprawiły, że Szczechura porównywany bywał ze Sławomirem Mrożkiem. Niektórzy jeszcze dziś (Jerzy Uszyński, "Kwartalnik Filmowy", 19-20/1997) widzą w nim przede wszystkim kronikarza polskiej rzeczywistości, potrafiącego celnie chwytać i wyśmiewać absurdy, których nie skąpiła PRL. Kraj, w którym, jak powiedział kiedyś satyryk Antoni Chodorowski, komentując swoje rysunki poświęcone warszawskiemu Pałacowi Kultury i Nauki, "wszystko jest śmieszne". Jednak takie odczytanie twórczości tego reżysera dotyczy tylko części jego dzieł. Bowiem już inny głośny film, Hobby, zrealizowany w roku marcowego buntu studentów przeciwko totalitarnej władzy, czyli 1968, choć daje się odczytywać jako metafora zniewolenia i pragnienia wolności, wykracza poza taką interpretację. A nawet może się bez niej obejść. Także interpretacja psychologiczna, czy psychoanalityczna, gdzie odczytuje się ten film jako obraz zaborczości kobiet i naiwności mężczyzn, jest tylko cząstkowa. Podobnie z wcześniejszym filmem Wykres, którego bohater goni za jakimś nieokreślonym punktem, nieosiągalnym celem. Można ten film czytać na sposób satyryczny - tak pędziliśmy wszyscy żyjący w ustroju tzw. realnego socjalizmu za nieosiągalnym celem, jakim miało być szczęście ludzkości w ustroju komunistycznym. Można jednak widzieć w tym obraz beznadziejności ludzkich dążeń, a więc odczytywać go na sposób filozoficzny, egzystencjalny.

"Kino Daniela Szczechury zaczęło się od opisu rzeczywistości, satyrycznego, przejaskrawionego, szyderczego, ale jednak opisu. Szybko tonację buffo zastąpiło spojrzenie bardziej serio, a dokumentowanie naszej zewnętrzności - penetrowanie spraw, które siedzą ukryte gdzieś głęboko w nas" - napisał trafnie Jerzy Armata podsumowujący z okazji pokazania zestawu 10 filmów Szczechury (Hobby. Daniel Szczechura, 2002) jego drogę twórczą ("Kino", 2/2002).

Sam reżyser miał dosyć realizowania filmów wyłącznie w duchu satyrycznym.

"Kiedy w '63 roku zrealizowałem 'Fotel', zarzucono mnie propozycjami w duchu 'chłostania biczem satyry' (...). Coś jednak odpychało mnie od tego nurtu, z perspektywy czasu widzę, że udało mi się uniknąć pułapki doraźności, ilustracyjności." ("Reżyser", 1/1998)

Kazimierz Żórawski ("Kino", 8/1971) podzielił filmy Szczechury pod względem treści na takie, które poruszają mechanizmy działające w ludzkich społecznościach, jak Maszyna, Fotel, Karol; takie, które sięgają do ludzkiej psychiki, jak Wykres i Hobby; wreszcie takie, w których reżyser poszukuje nowych obszarów, jak Litera, Podróż, Pierwszy, drugi, trzeci... i Desant. Trudno do końca zgodzić się tutaj tylko z doborem przykładów, bo Desant, czy Litera, a nawet Pierwszy, drugi, trzeci... więcej mają wspólnego z Maszyną czy Fotelem niż z Podróżą. Z kolei ten ostatni film najwięcej wspólnego ma niewątpliwie ze Skokiem. Oba bowiem są próbą pokazania absurdu ludzkiego życia.

Jeszcze inaczej odbierać trzeba dwuczęściowy film Fatamorgana i Fatamorgana II (zrealizowane 10 lat później, nie uwzględnione więc przez K. Żórawskiego), surrealistyczne z ducha opowieści, gdzie rządzi logika snu. Inaczej wreszcie, sięgające także do snów, ale nie do ich radosnej, lecz koszmarnej strony, Gorejące palce. Sen przypomina także Dobranocka. Ostatni film Daniela Szczechury.

On sam przekonany jest o ciągłej potrzebie odnawiania narracji w filmie animowanym. Stąd odejście w jego późniejszych filmach od wyrazistej, spuentowanej anegdoty, od fabuły na rzecz niedopowiedzenia, enigmatyczności. Jak skomentował Fatamorganę:

"Co poeta chciał przez to powiedzieć? Ja tego nie potrafię zwerbalizować." ("Kino", 11/12/1990 - w rozmowie z Giżyckim)

Daniel Szczechura wiele razy mówił o swoich filmach, jako o bliskich filmom fabularnym. Ma to wynikać z jego wykształcenia - studiował na wydziale operatorskim, powodem jest także mniejsza sprawność malarska czy graficzna, niż prezentują to koledzy, choćby Witold Giersz, do której reżyser się przyznaje. Stąd komponowanie kadru na sposób filmowy, nie plastyczny. Jak operator filmowy, a nie rysownik. On sam uważa, że film animowany nie jest plastyką, ponieważ nie można kontemplować jego scen w nieskończoność.

"Film jest ciągiem obrazów i każdy z nich ma sens w tym ciągu" - powiedział w rozmowie z redakcją "Kwartalnika Filmowego" (19-20/1997)

Widzi raczej jego związek z poezją.

"Dla mnie dobry film animowany to odpowiednik dobrej piosenki, na przykład Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego albo Brela. Strasznie bym chciał, żeby animacje miały właśnie taki kształt, żeby w krótkiej, zamkniętej formie zawierały i treść, i emocje" - powiedział Daniel Szczechura ("Film", 8/2002).

Daniel Szczechura to jedna z najgłośniejszych postaci w polskim filmie animowanym. Reżyser, z którego nazwiskiem wiążą się największe sukcesy polskiej animacji, szczególnie lat 60. To także twórca poszukujący, który potrafił zrezygnować z formuły, która dawała mu sukcesy, na rzecz niewiadomego. Takim momentem zwrotnym w jego twórczości była realizacja Podróży (1970), swoistego antyfilmu, w którym nic się nie dzieje. Ważny jest sam rytm pojawiających się słupów, monotonia towarzyszących podróży dźwięków, wydarzeniem staje się opadający liść na parkowej alei. Marcin Giżycki uważa, że był to także moment zwrotny w polskim kinie animowanym, równy temu, jaki przyniósł niegdyś debiut Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka, a Podróż wyprzedziła "kilka innych wybitnych dzieł, opisujących fenomeny tak proste, jak ów spadający liść w parkowej alei" ("Kwartalnik Filmowy", 19-20/1997).

Filmografia

Filmy amatorskie:

• 1955 Spojrzenia (scenariusz i realizacja z Andrzejem Błasińskim), film fabularny
  (Nagrody: 1955 - Ogólnopolski Konkurs Filmów Amatorskich, Warszawa, Grand Prix)
  
  
• 1957 Stadion (scenariusz i realizacja z Andrzejem Błasińskim), film fabularny
  (Nagrody: 1957 - Ogólnopolski Konkurs Filmów Amatorskich, Warszawa, II nagroda)

Etiudy szkolne:

• 1960 Konflikty, film dyplomowy, technika kombinowana (aktorsko-rysunkowy)
  Parodia konwencji starego kina. Kpina z kinowej publiczności, szalejącej z zachwytu nad krwawym melodramatem z trójkątem małżeńskim i rewolwerem, a protestującej, gdy na polecenie jakiejś komisji realizator zmienia finał sceny na pozbawiony krwi. Jak twierdził sam autor, chodziło mu też o kpiny z cenzury, która ingeruje w treści sztuki.
  (Nagrody: 1961 - 4. Festiwal Etiud Szkolnych PWSF, Warszawa, nagroda za film o walorach publicystycznych i nagroda publiczności)

Filmy animowane:

• 1961 Maszyna (scenariusz z Mirosławem Kijowiczem), film wycinankowy
  Robotnicy budują wielką machinę, by... zatemperować nią ołówek. Ośmieszenie wszelkiej, w tym głównie peerelowskiej, gigantomanii
  (Nagrody: 1962 - 2. Ogólnopolski Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Kraków, Brązowy Smok Wawelski w kategorii filmu animowanego)
  
  
• 1962 Litera (scenariusz z Andrzejem Błasińskim), film wycinankowy
  Bohaterem filmu jest litera "N", która pojawia się nad tłumami, wywołując po wylądowaniu pożądanie wszystkich i szaleńczą pogoń. Zakończenie jest żartem - oto litera okazuje się jedną z liter napisu "KONIEC". Film ma kilka zakończeń w różnych językach: FIN, ENDE, END. "Ironiczna kpina z ludzkiej głupoty i nadgorliwości" (Andrzej Kossakowski, "Polski film animowany 1945-1974", Warszawa 1977)
  (Nagrody: 1963 - 3. OFFK Kraków, Brązowy Smok Wawelski w kategorii filmu animowanego)
  
  
• 1963 Duet (reżyseria pod pseud. Karol Wirten, scenariusz Emil Saski)
  
  
• 1963 Fotel (scenariusz z Emilem Saskim), film wycinankowy
  Historia walki o władzę. W wielkiej sali przypominającej Salę Kongresową odbywa się zjazd - może PZPR? Jedno miejsce przy stole prezydialnym jest puste i wszyscy zebrani na sali próbują tam się dostać, używając wszelkich chwytów i forteli, włącznie z podstawianiem nóg konkurentom. Kiedy jednemu z nich udaje się zająć miejsce przy stole, kończy się walka... wszyscy zebrani biją mu brawo. Satyra na PRL, opowiedziana w sposób wyrazisty graficznie; pokazane z góry postaci przypominają kółka w jakiejś maszynie. "Jest to prawie matematyczny wzór posiedzenia wyborczego - bezwzględny w swym ironicznym komizmie" (A. Kossakowski, "Polski film..."). "Dowcipna i mądra przypowiastka o karierowiczostwie, celna w treści, nowoczesna w lakonicznym, uproszczonym do maksimum rysunku." (Aleksander Jackiewicz, "Życie Literackie", 24/1964)
  (Nagrody: 1964 - Nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP, Syrenka Warszawska za 1963; 10. Międzynarodowy Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Oberhausen, Grand Prix w kategorii filmu animowanego oraz nagroda w zestawie; honorowe wyróżnienie i wyróżnienie jury Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych; 1. Międzynarodowy Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Kraków, Grand Prix "Złoty Smok Wawelski"; Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Cordoba, wyróżnienie specjalne; 4. Międzynarodowy Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Buenos Aires, wyróżnienie honorowe; 1965 - Biennale Młodych, Paryż, wyróżnienie; 6. Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych i Eksperymentalnych, Montevideo, Grand Prix)
  
  
• 1964 Na jezdni (reżyseria pod pseud. Karol Wirten, scenariusz pod własnym nazwiskiem)
  Historyjka o automobiliście, który nie przestrzega przepisów drogowych.
  
  
• 1964 Pierwszy, drugi, trzeci... (scenariusz Emil Saski), film kombinowany
  Opowieść o skoczku narciarskim, który ze skoczni pofrunął... dookoła świata i po okrążeniu Ziemi zajął ostatnie, trzecie miejsce. " 'Świat i czyny ludzkie' - zdaje się mówić Szczechura - 'zostały sklasyfikowane i skodyfikowane, nawet czyn niezwykły może więc zostać wtłoczony w którąś szufladkę.' (...) Szczechura apeluje o trochę fantazji i wyobraźni." (S. J., "Film", 10/1965)
  (Nagrody: 1965 - Międzynarodowy Festiwal Filmów Górskich, Trydent, wyróżnienie)
  
  
• 1966 Karol, film wycinankowy, satyryczny
  (Nagrody: 1967 - Międzynarodowy Tydzień Filmów Rozrywkowych - Viennale, Wiedeń, dyplom honorowy)
  
  
• 1966 Wykres, film kombinowany
  Narysowana niemal w abstrakcyjny sposób parabola ludzkiego losu. Człowiek w beznadziejnej pogoni za nieosiągalnym celem.
  (Nagrody: 1966 - 6. OFFK Kraków, Brązowy Lajkonik dla filmu animowanego; MFF Bergamo, dyplom honorowy)
  
  
• 1968 Desant (scenariusz z Andrzejem Warchałem), film kombinowany
  Humoreska oparta na tekście Andrzeja Warchała prezentowanym w "Piwnicy pod Baranami" w Krakowie. Z samolotu wyskakują szeregowiec i kapral. Gdy okaże się, że zapomnieli spadochronów, aż do gwałtownego zetknięcia z ziemią, będą dyskutować jak spadać i lądować bezpiecznie.
  
  
• 1968 Hobby, film wycinankowy łączony z rysunkowym
  Wieloznaczna w interpretacji, makabryczna groteska o kobiecej zaborczości. Film o okrucieństwie kobiet wabiących naiwnych mężczyzn, albo opowieść o uwięzieniu i wolności
  (Nagrody: 1968 - 14. MFFK Oberhausen, nagroda główna i wyróżnienie jury Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych; 2. MFFK Filadelfia, wyróżnienie; 2. Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych, Mamaia, "Srebrny Pelikan" i Nagroda FIPRESCI; 1970 - MFF Adelaide - Auckland, pierwsza nagroda w kategorii filmów animowanych; 7. MFFK Buenos Aires, I nagroda w kategorii filmu animowanego; Przegląd Filmów SMF "Se-Ma-For", Łódź, nagroda główna)
  
  
• 1969 Zbrodnia Stelli (5), Sindbad pogrzebany (6) w Przygody Sindbada Żeglarza (scenariusz Katarzyna Latałło), filmy wycinankowe z serii opartej na "Przygodach Sindbada Żeglarza" Bolesława Leśmiana, realizowanej przez różnych reżyserów
  
  
• 1970 Podróż, film kombinowany
  Monotonna podróż pociągiem tam i z powrotem. "Przez sześć minut widać na ekranie nieruchomą sylwetę podróżnego w obramieniu wagonowego okna, a jedyny ruch to rytmiczne przesuwanie się za jego plecami słupów telegraficznych i monotonnego, stale takiego samego tła krajobrazu" (A. Kossakowski, "Polski film...").
  (Nagrody: 1970 - 10. OFFK Kraków, Brązowy Lajkonik za najlepszy film animowany)
  
  
• 1971 Differenzen, prod. Austria
  
  
• 1971 Jeśli ujrzysz kota fruwającego po niebie (scenariusz z Andrzejem Krauze), film wycinankowy
  W założeniu film dla dzieci. Zabawna groteskowa opowieść nawiązująca do zdania Andrzeja Krauzego: "Jeśli ujrzysz kota latającego po niebie, nie dziw się, to kot, który lubi ptaki".
  (Nagrody: 1973 - 3. Ogólnopolski Festiwal Filmów dla Dzieci i Młodzieży, Poznań, Brązowe Koziołki)
  
  
• 1971 Zamek w lesie (6) w Klechdy polskie (scenariusz Maria Achmatowicz, Alicja Kowalska), film z serii realizowanej przez różnych reżyserów, na podstawie najbardziej znanych polskich baśni
  Opowieść o pięknej królewnie Warmii.
  
  
• 1972 Lamus, film kombinowany
  
  
• 1972 Ogrodnik, film kombinowany
  
  
• 1973 Arena, film kombinowany, rozrywkowy
  
  
• 1973 Mysia wieża, prod. Włochy
  
  
• 1973 Poema de fumetti, prod. Włochy
  
  
• 1974 O królu Popielu, film z międzynarodowej serii Bajki narodów świata
  (Nagrody: 1975 - Nagroda im. Zenona Wasilewskiego za najlepszy film animowany dla dzieci, 4. OFF dla Dzieci i Młodzieży, Poznań, Srebrne Koziołki)
  
  
• 1975 Gorejące palce, film kombinowany
  Przypominająca koszmar senny mroczna opowieść o zemście leśnego rozbójnika na sprawcach śmierci przyjaciela. Tytułowe gorejące palce to dłoń zamordowanego płonąca jak świecznik. Świece gasną, gdy giną kolejni mordercy. Ale zostaje jedna...
  (Nagrody: 1976 - 16. OFFK, Kraków, wyróżnienie)
  
  
• 1977 Problem (scenariusz Janusz Weiss), film kombinowany
  Utrzymana w żartobliwym tonie groteska o przeciętnym człowieczku, stawiającym sobie pytania dotyczące sensu istnienia.
  
  
• 1978 Skarpetka (scenariusz Kazimierz Żórawski), żart filmowy
  Człowiek, który znalazł banknot, próbuje kreską, którą jest on narysowany, narysować dom. Kreski starcza jednak tylko na jedną skarpetkę.
  (Nagrody: 1978 - Międzynarodowy Festiwal Filmowy Linz, nagroda za całokształt twórczości)
  
  
• 1978 Skok, film kombinowany (bohater ma twarz samego reżysera)
  Zwykły poranek mężczyzny w średnim wieku: przygotowuje się do wyjścia, myje, ubiera, czyta gazetę, je śniadanie. I tragiczny finał - zamiast do drzwi, kieruje się do... okna. Remake fabularnej etiudy filmowej Ryszarda Czekały Wypadek (1972).
  (Nagrody: 1978 - 20. MFF Barcelona, Srebrny Medal)
  
  
• 1981 Fatamorgana, film kombinowany - aktorsko-animowany
  Pierwsza część dwuczęściowego filmu, cześć druga nosi tytuł Fatamorgana II. Groteska surrealistyczna przypominająca sen. Wielki betonowy wieżowiec kroczy przez łąkę i wkracza do jeziora, w którym znika. W czasie tej wędrówki, jego mieszkańcy wykonują zwykłe czynności, nie zauważając zdarzenia.
  (Nagrody: 1982 - MFFK Oberhausen, Nagroda Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych FICC)
  
  
• 1983 Fatamorgana II, film kombinowany - aktorsko-animowany.
  Druga część opowieści o wieżowcu, który wyruszył w podróż. Tym razem wieżowiec wynurza się z jeziora. Jego lokatorzy spędzają dzień na plaży, a wieczorem wracają do bloku, który znów zanurza się w wodach.
  
  
• 1986 XYZ, film kombinowany
  Przypominająca groteskowy sen podróż urzędnika, który czyta gazetę i wraz z krzesłem unosi się do góry. Płynie wśród chmur, spotyka różne postaci, a potem kończy czytać i wychodzi z pokoju.
  
  
• 1988 Rybką być, film rysunkowy
  Filmowa groteska, w której ryba żąda od rybaka karty wędkarskiej, potem wraz z inną rybą upija się, trafia do aresztu, gdzie ogląda program tv, aż do chwili, gdy wypłoszy je kot, który wychodzi z telewizora.
  
  
• 1991 Novi Singers, film kombinowany, muzyczny
  Muzyka Fryderyka Chopina w wykonaniu zespołu Novi Singers, w plastycznej aranżacji Daniela Szczechury.
  
  
• 1991 Grande Valse Brillante, film muzyczny
  
  
• 1992 Odgłosy wiosny, film muzyczny
  
  
• 1992 Humoreska Dvořáka, film muzyczny
  
  
• 1997 Dobranocka, film animowany
  Baśniowa opowieść o poszukiwaniu szczęścia (domu i drzwi, do których pasuje klucz) oparta na oryginalnych rysunkach Stasysa Eidrigevičiusa i tekście wiersza Jana Wołka.
  (Nagrody: 1997 - 34. OFFK, Kraków, Nagroda Radia Kraków za ścieżkę dźwiękową; 15. MFF dla Dzieci i Młodzieży "Ale Kino", Poznań, Srebrne Koziołki dla najlepszego filmu animowanego oraz wyróżnienie jury dziecięcego "Marcinek")
  
  
• 2002 Hobby. Daniel Szczechura. Podtytuł: Kilka filmów animowanych jednego autora
  Pełnometrażowy film animowany, składający się z wcześniej zrealizowanych przez Daniela Szczechurę 10 filmów: Konflikty, Fotel, Wykres, Hobby, Podróż, Gorejące palce, Skok, Fatamorgana i Fatamorgana II, Dobranocka. Filmy połączone współczesnymi dokrętkami - widok sali kinowej, terkoczący projektor; wreszcie na końcu sala zapełnia się jednym widzem, a jest nim reżyser.

Filmy dokumentalne:

• 1995 Henryk Tomaszewski. Portret filmowy znanego plakacisty.

Daniel Szczechura był także autorem zdjęć m.in. do etiud filmowych STS 58 Agnieszki Osieckiej (1959) i Plakat z drewna (1961) tej samej autorki, Ułan i dziewczyna Krzysztofa Zanussiego (1961) oraz Śmierć i dziewczyna (1960) i Świat na nas czeka (1959) Wojciecha Solarza.

Sprawował opiekę artystyczną m.in. nad filmami Program (1980) Joanny Żamojdo i W murach (1987) Ewy Ziobrowskiej.

Jest autorem animacji w filmie Test pilota Pirxa Marka Piestraka (1978), a także zagrał w filmie Miłość z listy przebojów (1984) Marka Nowickiego.

Uczniem Daniela Szczechury jest jeden z najgłośniejszych polskich reżyserów filmów animowanych, Piotr Dumała.

W 2005 roku powstał film dokumentalny Podróże Daniela Szczechury w reżyserii Marcina Giżyckiego.

Autor: Jan Strękowski, sierpień 2004; aktualizacja: kwiecień 2005.